YOL AYRIMI

Gözleri gece kadar koyu ve her an patlamak üzere olan bir yanardağı kadar öfkeliydi.Gözlerinde barizce belli olan öfke bedenimi ondan kaçma dürtüsüyle sarmalamıştı.

Bu öfkesinin sebebini çok iyi biliyorum fakat hangi hakla öfkelendigini ve bana böyle öfkeyle baktıgını anlamış degilim.

Bana dogru attıgı büyük ve sinirli bir adımla ,hayatımı ve özgürlüğümü elimden alan adama karşı şuan bu güne kadar hiç kimseye beslemedigim kadar yogun kin ve nefret duygularıyla birlikte karşımdaki her baş kaldırmamda daha da deliye dönen bedenin sahibine baktım.

Atlas Dinçer...

Sırf meslegime ilk adımımı atmak için kabul ettiğim bir teklif yüzünden şuan burada bu adamın karşısında bir yandan korkudan titrerken bir yandan bunu belli etmemek için kendi içimde büyük bir mücadele veriyorum.

Tesadüf sandığım her şey aslında gerçekten tesadüf müydü?
.
.
.