İHANET YILANI

"En büyük hatanı bana güvenerek yaptın. Ben şu dünyada güvenilebilecek son insan bile değilim halbuki. Sana demiştim bana güvenme diye. Seni kendimden korumak istemiştim."

Kafasını eğmiş bir şekilde duruyordu. Sözlerime bir cevabı yoktu. Büyük bir tepki bekliyordum halbuki.

Tepki vermemesinin üzerine onu uçurumun kenarında bırakıp gitmek için arkamı döndüm ancak arkamdan gelen kıkırtı ile yüzümü ona çevirdim. Kafası eğik, tek eli yüzünde ruhsuz bir biçimde gülüyordu. İlk başta afallasam da daha sonra bana baktığında gözündeki ateşi görünce sakin bir tepki almayacağımı anladım. Hoş sakin tepki isteyen de yoktu.

"Evet, haklısın. Sana güvenmemeliydim ancak sen de bana ihanet ederek hata yaptın Eflal. Seni hemen burada öldürerek sana kurtuluş vermek istemiyorum çünkü istediğin bu, ölmek. Kendine bile ihanet etmişsin buraya gelerek."

Yüz ifademi bozmadım. Öfkesine yenilip beni öldürür zannetmiştim ama o bu oyunumu anlamıştı. Beni çok uğraştıracağı kesindi.

Yanımdan geçip arabasına doğru giderken yanımda durdu. Ne o yüzünü bana döndü ne de ben. Ardından o nefret dolu sesini duydum.

"O kafandaki yılanlar artık bana karşı işe yaramaz. Her şeyini elinden alana kadar durmayacağım. İsminin anlamını bir de ben yaşatacağım."