De ballade van twee harten

He said:
Don't you feel lonely living in your own little world?
She whispered:
Don't you feel powerless living in other people's worlds?
-F.G.

Twee mensen lopen door de lange schoolgang.
Een meisje baant zich een weg tussen de drukte. Tussen de groepjes vrienden. Vrienden die ze niet geeft, maar dat is oké. Het is fijner om alleen te zijn. Niemand die haar pijn kan doen (een gewoonte op deze school). Zachte muziek klinkt in haar oren. Enkel zij en haar wereld. Dat is hoe het hoort te zijn.

Een jongen staart angstig naar de massa in de gang. Hij haat het om de nieuwe te zijn. Gelukkig kent hij al iemand... Maar waarom is hij niet hier dan? Waar ze hebben afgesproken? Hij beslist om door de massa te gaan. De gang wordt met elke stap drukker. Steeds meer ogen voelt hij op hem gericht. Muziek wordt uit zijn koptelefoon geblazen. De beats bootsen zijn razend kloppend hart na.

Twee mensen lopen door de lange schoolgang. Muziek neemt het van hen over terwijl ze niets wetend naar elkaar toe lopen. De muziek gaat op het ritme van hun hartslagen. Traag en snel. Hun ogen gesloten. Groen en bruin. Ze hebben niet door dat ze op elkaar aflopen totdat ze tegen elkaar botsen.
Zij valt.
Hij buigt zich over haar heen.
'Alles oké?'
'...'

Ze gaat weg. Ze wilt niet praten. Ze wilt haar wereld niet delen. Met niemand. Ze doet niet aan vrienden, maar hart wilt anders.
Hij staart haar aan. Hoe ze hem achterlaat in de drukte. Hij moet doorlopen, maar zijn hart wilt anders.