ERMEDA

"Burası benim sınırlarım, sınırlarım da izin verdiğim kadarını yapabilirsin." masaya koyduğu içki şisesini alarak bedenini koltuğa attı. "Kafese çıkmanı istemedim, çıkmadın." içkisinden bir yudum daha aldı. Birbirine karışmış düşüncelerimi aydınlatmasını bekledim. "Burda olmanı istedim ve," çenesiyle beni işaret etti. "Burdasın." başını geriye doğru attışını izledim.

Yeraltında satranç oynanmaya başlanmıştı. Bir taraf siyahı, diğer taraf ise beyazı seçmişti. Taşlar yerini almıştı. Padişahın önüne siper edilen piyon da bendim. Hangi taraf oyunu kazanacaktı, hangi tarafta sıra padişaha geliyordu?
Hayır, beyaz yoktu bu oyunda. Bir taraf gri, bir diğer taraf ise zifiri karanlıktı ve bu da bir santraç oyunu değildi fakat piyon bendim. Üstünü karala, oyunun tek kurbanı bendim.

"Senin sınırların da benim sınırlarıma dâhil." oturuşunu düzeltip gözlerini ilk defa gözlerime değdirdi. Bakışlarında gördüğüm ifade afallamama sebep oldu. Onun her şeyden haberi vardı, burda neden olduğumu biliyordu. "Benim sınırlarımın içinde senin sınırların yer alıyor." gözlerinde gördüğüm duygunun adı; acımasızlıktı. İdrâk ettiğim gerçekle iki adım geriledim. O, bana yardım etmeyecekti boşuna burdaydım, sadece güç gösterisi yapıyordu. Tarafı belliydi fakat bana da karşı değildi. "Ve sen, benim sınırlarımın içindeyken kendi sınırlarını korumaya çalışıyorsun."