DÖKÜLEN YAPRAKLAR

​"Bazı ninniler uyutmak için değil, gerçekleri susturmak için söylenir."

​Hazan Karan için hayat, yirmi altı yıl önce bir kış gecesi, annesinin karlar üzerindeki kırmızı lekesiyle durmuştu. O günden beri Hazan, sadece fırçasıyla konuşuyor, sustuğu her şeyi tuvallerine döküyordu. Şehrin en prestijli galerisinde ilk kişisel sergisini açtığı o gece, başarısının değil, geçmişinin cenaze törenine katıldığından habersizdi.

​Görkemli bir tören, sahte gülüşler ve paha biçilemez tablolar... Hepsi, tek bir kadının galeriden içeri girip o buz gibi gerçeği haykırmasıyla yerle bir oldu:

"Annen ölmedi Hazan. Baban onu bir mezara değil, yaşayan bir cehenneme gömdü."

​Şimdi Hazan'ın önünde iki seçenek var: Ya kendisine sunulan konforlu yalanlara sığınmaya devam edecek ya da çocukluk arkadaşları Sıraç, Yalçın ve Şebnem ile örülen o kanlı geçmişin içine dalacak.

​Ancak dikkat et Hazan; saklambaç yeniden başlıyor. Ve bu kez ebeler, çocukluk kahramanların değil, hayatını çalan katiller.

​Hatırla Hazan... O gece ışıklar neden sönmüştü? Ve neden kahramanın Sıraç, elinde bir silahla kapında bekliyordu?

​Geçmişin gölgesi yoktur, çünkü o bizzat karanlığın kendisidir.