ARAF

Uzun zamandır yalnız başıma hayatta kalmayı öğreniyordum. Ta ki seninle karşılaşıp hala güçsüz olduğumu anlayana kadar. Sen bana nefes oldun, umut oldun.
Sonra zaman geçti. Acı oldun, keder oldun. Başkasının oldun. Iki yılda yaşananları bitirmek iki saniyeni aldı.
Zor anlar yine başladı ve o geldi. Elimden tuttu ve beni yavaşça kaldırdı.
Şimdi gelmiş senin olmamı bekliyorsun.
Seni hala seviyor olsam da olmaz. Acılar kolay unutulmuyor. Ben senin istedigin zaman gelip, istedigin zaman gideceğin biri olamam.
Üzgünüm.