İKiNCİ YAŞAMLAR
- Reads 348
- Votes 105
- Parts 21
Ongoing1h 10m
Last published Fri, Aug 9, 2024
Uyandığımda saat gecenin 12:00 uyuyamıyordum bende bahçeye çıkıyım dedim ve bahçeye çıktım.
Çardağa oturdum ve hayatımı düşündüm yada olmayan hayatımı kendimi ailemi ama en çok o kaza gününü,düşündüm ailem için üzüldüm ama sonra üzülmeye değmediklerini söyledim kendime,çardaktan kalktım ve eve doğru ilerledim.
Tam o sırada ağaçların arasından bi ses geldi ve oraya baktım,birini gördüm kostümlü ve maskeli maskesinin üstünde ters bi ay yıldız vardı.Bi anda ortadan kayboldu.
Bu neydi böyle çizgi filmlerden sıçramış gibi oldu olucak bide kahraman çıksın.
----------ALINTI-------------
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Pharos I (Türkçe)
Okyanusun ortasında, göğe uzanan bir fenerin tepesinde bir adam uyanır. Ne adını hatırlar, ne geçmişini. Ama kalemi nasıl tutacağını biliyordur. Ve yazının içinde bir yerlerde saklanan bir şey onu çağırmaktadır. Pharos I, hafızanın kıyısında gezinen, gözetimin gölgesinde soluk alan bir yolculuktur. Burada ışık, bir merhamet değil; bir silahtır. Sanat, seçimle değil, izinle var olur. Ve rüyalar-artık kimsenin değildir. Yazmak, onun için bir direnme biçimi. Ya da sadece, kendi gerçeğinde kaybolmamak için son bir çaba. Pharos I, hatırlamanın bazen yazmaktan daha keskin bir eylem olduğunu anlatan karanlık bir distopyadır. Bu, bir yazının değil, bir varoluşun hikâyesi.Complete
Neva
Küllerinden doğmaya çalışan bir şehirde, iki yabancı aynı sessizliğe sığınır. Duru, yüzündeki yaralardan çok kalbindeki izleri taşır. Neva ise bir zamanlar "umut" dediği her şeyi toprağa gömmüş, hayata yabancılaşmış bir kadındır. İkisi de geçmişlerinden kaçarken, kader onları harabe bir binanın önünde yüzleştirir. Bu bina, hem Duru'nun en büyük günahının hem de Neva'nın unuttuğu çocukluğunun hatırasıdır. Geceler uzadıkça, birbirlerinin acılarına dokunmaya başlarlar. Neva'nın gözlerinde, Duru kendi geçmişinin yankılarını görür. Ama her dokunuş bir sır taşır, her sır biraz daha yakar. Sevgiyle nefretin, affetmekle unutmanın sınırı bulanıklaşırken; ikisi de içlerindeki karanlıkla yüzleşmek zorunda kalır. Bazen insan, bir başkasında kendini arar. Bazen bir isim, bütün bir hayatın ağırlığını taşır. Ve bazen, en sessiz hikâyeler en derin çığlıkları saklar
Adaletin Rengi
Kırık ayna parçalarıyla dolu kadehi ters tuttuğunda masken düşer. Kendini bir girdabın içinde hapis bulursun. Saatler kırılır, kadran artık gösteremez olur. Ancak hayat her duran bir saat için devam eder. Kitapların bir sargı bezi görevi gördüğünü fark ettiğinde ip sadece senin elinde olmaz, herkes bir uçtan çekiştirir. Özgürlüğün nedenini aramaya başladığında narkoz etkisi gibi bayılırsın. İğneyi en ummadığın anda, boynundan yersin, sırtından değil. Saat birden hızlı akmaya başladığında bıçak durmaz saplanır. Cam kalbe saplanıp parçalara ayırana kadar da durmaz. Yaralar çabuk iyileşmez, kanar durur. Yara bantları çare olmaz. Güvenmek için bir bir el uzatırsın göğe. Ancak bir sürü el tarafından aşağı çekilirsin. Mumun ışına çekilen bir kelebek gibi erir durursun, bul beni diye bağırırsın. Kum saatine hapsolur ve akıp bitersin ancak o bıçak camdan çıkmaz. Sonra bir uzanır kalbine, kalbindeki ışığı gün yüzüne çıkartır. Melankolik ruh hali dağılır, boya fırçalarından damlayan yağmur damlaları kaldırımda birikir. Bir sokak lambası gibi ayılan gönül kahve köpüğü gibi köpürür durur. Renkli taşlar, uğursuz siyah kediler, kesilen saçlar... Hepsi bir olup bir dolu sigara izmaritini oluşturur. Kopmuş zincirlerini bir arada tutmak için o kopan yere dağlanmış ip gibi ayakta tutar. Bir kaset sesi duyulur kısık bir melodi gibi. Güneş batar ay çıkarcasına etraf kararır ve eski bir kitap sayfasına mahkum olan çiçek canlanır. Her şey bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçerken yere düşüp parçalanan bir nar tanesi kadar çaresiz hissedersin. Sonra bakarsın, kendi basamaklarını çıkarken bile o basamakları sen çizmişsindir. Sona yaklaştığını ve hatta geldiğini bildiğinde ise her şey için geç kalmışsındır.
Ruhsuz
Bazen bir soy, yalnızca lanetiyle anılır. Ve bazen bir mühür, kıyameti çağırır. Elaria Montain, gölgelerin hüküm sürdüğü bir krallığın prensesi. Varyn ise tahta geçmesi için yetiştirilen, duygusuzlukla kutsanmış bir kral. Onlar, Ruhsuzlar soyundan geliyorlar; hisleri bastırılmış, kaderleri zincirlerle örülmüş bir geçmişin mirasçıları... Fakat hiçbir mühür sonsuza dek susturulamaz. Bir gece... Elaria'nın belinde yanan işaret, binlerce yıl mühürlenmiş bir gücü uyandırır. Ve bu güç, yalnızca onun değil - tüm diyarın ruhunu tehdit eder. Şimdi her şey bir soruya bağlı Ruhsuz biri, kalbini yeniden bulabilir mi? Yoksa kalp, gömülmesi gereken en tehlikeli sır mıdır?
Metalik ( Düzenleniyor.)
Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..
Uzak Şehir - Cihal
Anka Kuşu 🪁 15.Bölüm Sonrası 'Hayat, siz planlar yaparken başınızdan geçenlerdir derler. Yani biz her şeyi planladığımızı sanıyoruz ama kader oyununu istediği gibi oynuyor ve kendimizi hiç ummadığımız yerlerde buluyoruz. Mesela bazen hayat bizi bir kuyunun dibine atıyor. Sonra birden bulutların üzerine çıkarıyor. Devrildim sanarken asılında hayat bağcıklarını bağla diyor belki de öyle garip öyle yorucu ve öyle mucizevi. ' Alya&Cihan Mucizesi
Okyanusun ortasında, göğe uzanan bir fenerin tepesinde bir adam uyanır. Ne adını hatırlar, ne geçmişini. Ama kalemi nasıl tutacağını biliyordur. Ve yazının içinde bir yerlerde saklanan bir şey onu çağırmaktadır. Pharos I, hafızanın kıyısında gezinen, gözetimin gölgesinde soluk alan bir yolculuktur. Burada ışık, bir merhamet değil; bir silahtır. Sanat, seçimle değil, izinle var olur. Ve rüyalar-artık kimsenin değildir. Yazmak, onun için bir direnme biçimi. Ya da sadece, kendi gerçeğinde kaybolmamak için son bir çaba. Pharos I, hatırlamanın bazen yazmaktan daha keskin bir eylem olduğunu anlatan karanlık bir distopyadır. Bu, bir yazının değil, bir varoluşun hikâyesi.
More detailsContent Guidelines