Tylko trochę miłości, poezji i uczuć

„Dzieta" to zbiór refleksyjnych wierszy, które zatrzymują tempo codzienności i pozwalają odetchnąć. Każdy wers jest zapisem momentu świadomości chwil w których człowiek zdaje sobie sprawę ze zmęczenia, presji i konieczności bycia „online", a jednocześnie uczy się odnajdywać ciszę i obecność we własnej głowie. To poetycki przewodnik przez codzienny chaos, subtelny dialog z czasem i sobą samym, który pokazuje, że prawdziwa obecność zaczyna się tam, gdzie kończy się pośpiech. Z lekkim oddechem, bez presji, „Dzieta" pozwala czytelnikowi zatrzymać się, rozejrzeć i odnaleźć spokój w prostych, intymnych momentach.

Moje słowa rozbijają się o Ciebie jak o mur, podczas gdy Twoja cisza powoli zaciska mi pętlę na gardle.

TRZY książki, w których zapisuję cytaty i wiersze? Tak. Patroni: @lovesmoczus @Ash_your_writer @Julie_books012

Jedno zdanie wypowiedziane za późno, jedna decyzja podjęta ze strachu i jedno kłamstwo, które miało chronić zamiast tego zaczyna wszystko niszczyć.

Wiersze mroczne, gotyckie jak i romantyczne, miłosne. Czasami dzikie a czasami łagodne. Jest bunt, melancholia, miłość, śmierć. Wyrzucam z siebie wszystko co we mnie siedzi. Piszę osobiste wiersze, o tym co mnie otacza, co mnie zainspirowało...

Monochromaty - wszystko, co nie mieści się w kolorach. Moja osobista przestrzeń. Nowy wiersz: poniedziałek 16:00

Draco Malfoy próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, pełnej spokoju i obcych twarzy. Po otrzymaniu nowej pracy, stara się ustabilizować swoje życie i ukryć piętno śmierciożercy, które na nim ciąży. Hermiona Granger, zapracowana, zapędzona, ale mimo wszystko pełna optymizmu, usiłuje w natłoku obowiązków, zrealizować kolejny cel, jakim są przygotowania do jej ślubu i wesela. Co ich zatrzyma? Czy dawni wrogowie, przy ponownym spotkaniu, poczują do siebie coś innego poza wstrętem i nienawiścią? Czy może zdecydują się na bardzo niebezpieczny układ? 1 w #dramione - 19.03.2022 🍓💚 Okładka: projekt i wykonanie - moja przyjaciółka Red_x_Raven

Emocje zaklęte w słowach, cicho, nieśmiało, jakby dusza bała się mówić zbyt głośno. Ułożone z rozsypanych liter, które długo nie znały swojego miejsca, a jednak odnalazły się w ciszy wersów. Między linijkami pulsuje zmęczenie, tęsknota i niewypowiedziany żal, jak ślad po czymś, co było ważne, a odeszło bez pożegnania. Każde słowo niesie ciężar tego, czego nie dało się zatrzymać i delikatność tego, co wciąż próbuje przetrwać. Te teksty nie krzyczą. One drżą. Proszą tylko o chwilę uważności, o jedno ciche spojrzenie w głąb. Bo czasem ból nie potrzebuje ostrych krawędzi - wystarczy, że osiada w słowach jak kurz na sercu i zostaje tam na długo.

wiersze