Nekropolia

Nekropolia

  • WpView
    Reads 5
  • WpVote
    Votes 0
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadComplete Thu, Oct 31, 2024
ni dramat ni komedia o duchach z opuszczonego cmentarza niby wierszem lecz nie do końca, historia będąca jedynie wymysłem mojej chorej wyobraźni
All Rights Reserved
#289
duchy
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • To, co w nas umarło | 𝑾𝒔𝒛𝒚𝒔𝒄𝒚 𝒋𝒆𝒔𝒕𝒆ś𝒎𝒚 𝒎𝒂𝒓𝒕𝒘𝒊 𝑻𝒐𝒎. 𝑰
  • Dziedziczka Elarionu
  • Should I stay or should I go
  • Serce Rodu Frighton. Odnaleziony Diament.
  • Crown of Scars
  • Czy podniesiesz mnie, gdy upadnę?
  • In Her Hands || wlw
  • Risky Arrangement
  • ~Brat Mojego Wroga~
  • MOJA ALFA

Octavia ma dwadzieścia jeden lat i serce pełne głodu życia. Wchodzi w dorosłość tak, jakby stąpała po cienkim lodzie - ostrożnie, niepewnie, zbyt świadoma każdego pęknięcia pod stopami. Margot, jest starsza o dwie dekady. Charyzmatyczna, uważna i niepodważalnie obecna - taka, która nie tylko mówi, ale sprawia, że słowa zaczynają działać jak ciężar, którego nie da się już odłożyć. Przy niej Octavia czuje się dostrzeżona w sposób, który bardziej uzależnia niż koi. Colette jest cicha i spokojna - niemal nieruchoma w swojej obecności, jakby świat nie miał do niej dostępu w tym samym tempie co do innych ludzi. Mówi niewiele, ale każde jej zdanie zostaje w Octavii jak ślad, którego nie da się łatwo zatrzeć. Między nimi Octavia zaczyna tracić granice, które dotąd uznawała za własne. Coraz trudniej jej odpowiedzieć na pytanie, czy ktoś naprawdę ją widzi - czy tylko uczy ją, jaka ma się stać.

More details
WpActionLinkContent Guidelines