Ateşin Dansı

Onu bir kurtuluş yolu olarak görüyordu, çektiği çilenin son bulması adamın dudaklarının arasından çıkacak olan tek bir kelimeye bağlıydı. Böyle olmasını istemezdi, hiç tanımadığı bir yabancıya hastanenin rastgele odasında evlenme teklifi etmek hangi akla hizmetti bilmiyordu, üstelik onu tehdit ederek! Kim bilir, karşısında hayretle ona bakan adam ne kadar iğrenç bir kadın olduğunu düşünüyordu belki de, fakat zorundaydı, kadın artık yaşamak istiyordu. O herifle evlenmektense, başında endişeyle bekleyen bu yabancıyla evlenmenin daha güvenilir olduğunu düşünüyordu.

Hem kendisi için.
Hem de bebeği için.

***

Terliydi, nefes nefese kalmış bedeni titriyordu ve ensesinde dolaşan parmaklar işini gittikçe zorlaştırıyordu. Uykuyla uyanıklık arasında kalan o ince ayrımdaydı, gözleri bir kapansa bir daha açılmayacak kadar ağırlamıştı ama bu anın tadını çıkartmak istiyordu, bedeni dinginleşmeye başlıyordu.

"İyisin değil mi?" diye sordu pek sevgili karısı parmakları yaptığı işe devam ederken, adam onun sıcak göğsüne sokuldu biraz daha. Alnından onun pijamasına dökülen boncuk boncuk terlerin ıslaklığı rahatsız etmiyor gibi görünüyordu, kaslı kolunu onun incecik beline sardı, vücudundan gelen kokuyu içine çekti belli etmeden.

"Ufak bir oğlan çocuğundan farkın yok şu anda."

Kadının kalbinin gümbürtüsü kulaklarında can bulurken hiç kulak asmadı onun söylenmesine, yeri varmışçasına sokuldu ona. Saçlarını sürttü açıkta kalan boşluğa, süklüm püklüm olsa da onun bacaklarından birisini kendininkilerinin arasına alıp kapattı gözlerini. Bu uykuya ihtiyacı vardı, kabuslarının baş kahramanı olan bu kadının varlığına çölde susuz kalmış bir insanın suya muhtaç olduğu kadar ihtiyacı vardı.