Mi rostro detras de  un fantasma

Mi rostro detras de un fantasma

  • WpView
    MGA BUMASA 223
  • WpVote
    Mga Boto 5
  • WpPart
    Mga Parte 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Sun, Apr 19, 2015
Miranda una adolecente de 16 años no muy sosiable , es muy callada debido a la muerte de su madre, lo que la hizo quedarse sola con su padre pero no eran muy unidos ,se veian muy poco y era rara vez que cenaban juntos su padre fue transferido a otra compañia de trabajo lo que causo que se mudaran ella no queria mudarse porque esa era su casa, donde paso su infancia pero porsupuesto su padre se nego, se mudaron a una vieja casa cerca de la ciudad. Ella no se sentia comoda con estar lejos de su hogar pero tiempo despues se fue adaptando pero la relacion con su padre seguia igual tiempo despues entro a una secundaria nueva su primer día no fue muy bueno ya que ella vestia de una manera muy extraña ella siempre vestia con ropa de negro por la muerte de su madre aunque paso el tiempo ella nunca olvido su muerte y seguia con esa tristesa nunca sonreía y siempre andaba con el cabello en la cara
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • Recuerdos desordenados
  • Y si algún día me voy
  • El sonido de tu sonrisa -kookv- ¡EN EDICIÓN!
  • Hasta que me quieras
  • profesor Jungkook y t/n [Editando]
  • tu amor, mi salvación 🐰🐥 TERMINADA
  • DE UN DÍA PARA EL OTRO ☆JiKook☆

Una depresión inesperada en el momento menos esperado y con todo a mi favor, un gran golpe para mi y mi familia, las causas de dicha depresión fue, empezar a ordenar mis recuerdos. Ojalá nunca hubiera recordado nada. La vida que recordaba ya era bastante difícil de entender, pero recordar lo que realmente fue, me ha destrozado, mi amor incondicional hacia mi padre y abuelo, destrozó mi corazón cuando supe todo lo que hicieron conmigo. Siempre apoyando y ayudando a la familia, para luego descubrir que todo podría haber sido diferente, pero mi madre tenía una venda tan grande cubriendo sus ojos, que nunca vio la realidad de nuestras vidas, o si lo vio, lo sabía? Era más fácil cerrar los ojos, que enfrentar la realidad que todo el mundo veia y le gritaba, Lola déjalo, nosotros te ayudaremos a vivir la vida que tu y tus hijas se merecen, pero ni siquiera escuchaba a su propia familia, solo aceptaba la ayuda económica que le daban, a eso se acostumbró durante toda la vida que yo recuerdo, hasta su último aliento fue así. Como hubiera sido nuestras vidas en Lérida al lado de mi abuela, mis tíos y mis primos? He llegado a la conclusión de que mi madre, fue más mujer que Madre. Espero que me acompañen en este viaje a mis recuerdos y sentir vuestro apoyo y cariño. Espero no ser juzgada, solo necesito ser entendida y comprendida.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman