Hunter

Dawno mnie nie było w tym lesie. Stąpając po leśnej ścieżce między iglastymi drzewami, czułam że jestem w domu. Czułam się bezpieczna i wolna. To był mój kawałek świata. Należał do mnie. Ale szczęście tak jak spokój nie trwa wiecznie.
Pewnego burzowego popołudnia spotkałam tam innego człowieka. Był intruzem, który zachwiał mój ciężko wywalczony spokój. Nienawidziłam go już od momentu, kiedy nasze oczy się spotkały.

W moim życiu ponownie nastał chaos. Niech nad moją moralnością spoczywa jakaś siła, bo zatraciłam się w tym szaleństwie.

Nie odróżniam już dobra, moja spaczona dusza błaga o przebaczenie.