Dildâde

Abimin gözlerinde gördüğüm öfke ile yutkundum. Onun soğukluğu düşmanı titretir, karadenizin hırçın dalgaları gibi sert çarpardı. Abimin uzun zaman sonra kim olduğunu hatırlamak tepe taklak olmama sebep olmuştu.

Abimin gözleri korkuturdu.

"Burası karadeniz, Meyra."

Sert sesi ile dudaklarımı birbirine bastırdım. Sıcak bastığını hissetmem ile öndeki tutamlarımi kulağımın arkasına sıkıştırdım.

Burası karadeniz demişti abim. Evim, yurdum....

"Burada işler nasıl yürür unutmuş olabilirsin. Ben sana hatırlatiyim."

Abimin söylediği şeyle kaşlarım çatıldı. Durum düşündüğümüzden daha ciddiydi.

"Karahanlar, Yılmazlar ve Yavuzlar... Bizim soyumuz ve onların soyu artık jandarmaların bile durduramayacağı bir noktada."

Abimin söylediği şeyle ciddiyeti daha da kavramıştım. Evet, tehlikeli olduğunun farkındaydım ama işlerin bu raddeye geleceğini bilmek oldukça güçtü.

"Senin ablan, Meyra... Senin ablan öldürüldü."
Bu gerçeği abimden duymak beni bir kez daha sarstı.

"Ablanın katili bir Yavuzlu, Meyra. Yılmazlar sebebi oldu. Ben iki tarafında soyunu kurutacam. Peki sen bu tarafta sevdiğin adamın mı yoksa benim tarafta mı olacaksın?"

İşte benim sınavımda burada başlıyordu...