Na moich zasadach (+18)

On nie ufa nikomu, nawet sobie. I ma ku temu powody, które najchętniej zabrałby ze sobą do grobu.

Ona? Za dużo momentów ze swojego życia zamiotła pod dywan. Takich, które nigdy nie powinny wyjść na światło dzienne.

Nienawidzą się od pierwszej sekundy. Nie patrzą na siebie jak na ludzi, ale jak na zagrożenie do wyeliminowania.

To co miało być końcem dla jednego z nich staje się początkiem ich wspólnego celu. Muszą grać do jednej bramki, choć współpraca to dla nich czysta abstrakcja. Bo kiedy w grę wchodzi zemsta, nikt nie gra czysto.

Ona przystawia mu nóż do gardła, on jej lufę do skroni. Granica między wrogością a obsesją właśnie się zaciera.