Son Nokta.

Ben kan kanseriyim. Kanserimi ilk sekiz yaşında fark ettiler. Özgürlüğüm ilk o zaman alındı ellerimden. Diğer kızlar gibi, hatta diğer çocuklar gibi koşamadım. Taşa takılıp Düşsem ‘’bir şey olmadı hadi kalk’’ demezler. Hastaneye götürürler. O küçücük taş bile yoğun tedavi altına alınmamı sağlardı. 10 yaşında kanserim ilerledi. Kullandığım ilaçlar sayesinde kısa bir sürede saçlarım döküldü. 16 yaşındayım ve kanseri atlatamadım. Eskisi kadar ileri düzeyde değil. Ama ben, eskisi kadar da mutlu değilim.

Benim hikayemde noktalar yalnız kalır bayım.
Yanına nokta eklenemez.
Tek ve son noktadan oluşur.
Eklenmemek üzere.