Zulmet.

"Yapamam"dedim gözyaşlarımın arasından.Sesim yalvarır gibi çıkmıştı.Oysa ki onun yanında güçlü durmak istiyordum.Artık bana zavallıymışım gibi bakmasından bıkmış usanmıştım.
"Bana bir daha küfredersen o tetiğe basmak zorunda kalırsın."dedi umursamaz bir tavırla.
Karşımda duran,kolları zincirlerle tavana bağlı olan,artık kurtulma ümidini kaybetmiş bir şekilde kıvranan adama baktığımda ruhsuz bir şekilde yüzüme bakan gözlerini görünce ürperdim.Elimdeki karaltı elime hiç yakışmıyordu.Titreyen elime baktığımda onun da elime baktığını farkettim.Nazik bir hareketle silahı elimden aldı.
Artık onun yanında güçlü duramayacağımı anladığımda hıçkırıklar boğazımdan kesik kesik dökülmeye başladı.Karşısında bütün acizliğimle ağlıyordum.Hıçkırıklarım karanlık mahzeni doldururken güçlü kollar beni kendine çekti.
"Şş sakın."dedi kulağıma sıcak nefesi çarparken.
Gözlerimi ona diktim.
"Gözünden akan her yaşta masumluğundan bir parça kaybediyorsun.Benim önümü görmem için senin aydınlığına ihtiyacım var."

07.06.2015

@Tüm hakları saklıdır.