FIRTINA
  • WpView
    Reads 2,693
  • WpVote
    Votes 189
  • WpPart
    Parts 17
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Wed, Sep 16, 2015
WpInfo
Non-Fiction
İçime işledi. Sesi içime işledi. Bu kadar basitti. Şu an için sadece O vardı ve sözcükleri ve beni saran kolları ve sesi ve... Karanlığın en dibine hızla düşerken tutunduğum tek şey sesiydi. "Korkma," dedi. O böyle söylerken nasıl korkabilirdim ki? Sesimi bulmaya çalıştım ama başarızdım. Geride itiraf edilmemiş bir sevginin yükünü omuzlarımızda bırakarak karanlığa son adımlarımı atıyordum. "Beni terk edip gidemezsin, ufaklık. Buna izin vermiyorum." Ve karanlığa direnmeyi bıraktığımda son duyduğum ses yine O'na aitti ya da kendi hayal ürünümdü. Muhtemelen duymak istediğim şeyleri duymaya başlamıştım. "Seni seviyorum." Bu iki kelimeyi duyduğumda ya da hayal ettiğimde karanlığa son adımımı atmıştım.
All Rights Reserved
#5
silbaştan
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • Karven
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Halısaha |texting
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA +21 (Tamamlandı)
  • Vatan Uğruna
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Sessiz Yemin

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines