ASTER

"Gerçekte kimsin sen?"

Sordum ama asla cevap vermeyeceğini biliyordum çünkü farkındaydım, o da bunu biliyordu. Bir adım daha yaklaştığında büyüyle onu itmek için hamle yaptım fakat işe yaramadı.

"Bu kadar aptal olacağını düşünmemiştim, Aster. Kim olduğumu biliyorsun. Biraz daha düşün hadi."

Üstüme biraz daha geldiğinde zifiri karanlık, sonsuz gözüken simsiyah gözleri sanki mümkünmüş gibi daha siyah ve tehlikeli parlıyordu.

"Bilmiyorum! Yeter, zorlama. Tanımıyorum seni!"

İçinden bir şeyler kopmuştu. Ya da bana öyle gelmişti, gözleri donuklaşmıştı. Kalpsiz bir vampir bir şey hisseder miydi? Bana mı öyle geliyordu? Kalpsiz bir yaratık hisseder miydi, üzülür müydü? Peki ya ben? Ben neden kalpsiz doğan bir varlığa karşı bu kadar üzgün hissediyordum. Sanki tanıdık bir histi bu, geçtiğini sandığım ama kanamaya başlayan bir yara gibi kendini belli etmeye çalışıyordu.

Ne olduğunu anlamadığım bir şekilde fısıldadığı anlamsız kelimelerden sonra birden yok olmuştu. Bense kelimeleri son kez kendi kendime tekrar ettim.

"Semper una erimus in omni universo."