UMUTSUZLUK

UMUDUN TÜKENDİĞİ YERDE ÖZGÜRLÜK BAŞLARMIŞ YA HANİ BENİM UMUDUMUN TÜKENDİĞİ YERDE CAN ÇEKİŞMELERİM BAŞLIYOR.

Sesi bağırmasada ürkütücü çıkıyordu. İstemsiz bi şekilde geriye doğru kayınca arkamdaki kutu kolaya çarptım. 4'ününde bakışları bana dönünce başımı aşağı eğdim.

"Ah bi dilenci kızımız eksikti. Para mı istiyorsun? Al ve toz ol burdan" deyip önüme para attı. atılan yüz liraya baktım. Seni pislik züppe.

Duygusuzluğu benimsemiş olan bakışlarımı ondan yana çevirdim. Yerde bulduğum kibriti çıkartıp yüz lirayı elime aldım. Ondan gözlerimi hiç ayırmadan kibriti yakıp parayı tutuşturdum. Ayakkabılarının önüne yanan parayı atıp oturduğum yerden kalktım.

Tam önünde dikilip,"ben dilenci değilim. Açlıktan ölürüm yinede sizin gibi zengin züppelere minnet etmem." Onu baştan aşağı süzdüm. Hafiften dudaklarımı yukarı kıvırıp kafamı olumusuz anlamdan salladım. Attığım en uyuşuk adımlarla sokağın çıkışına doğru ilerledim.

"Hey pasaklı çabuk buraya geri dön. Benimle böyle konuşma gibi bi şansın yok. Gel ve buraya benden özür dile ,hemen!!"

Arkamı dönüp uzun zamandır uğraşıpta yapamadığı şeyi yaptım. Kahkaha attım. Hemde gür bir kahkaha.

"Ben kimseden özür dilemem seni züppe." Deyip göz kırptım. Hayatım boyunca insanlara karşı bi hatam olmadığı için kimseden özür dilememiştim. Annem ve babam olucak insanlardan bile.

Düz yolda yürümeye devam ettim. Arkamdan o çocuğun birşeyler saydırdığını duymuştum ama hiç takmadım.