Vurma!

Yine konuşmamızın yani tartışmamızın en hararetli yerinde durmuş yüzümü inceliyordu..Kendimi tutamadım..
-"Bu huyundan nefret ediyorum!"Sesimin aģlamaklı çıkacağını hiç düşünmemiştim.Ama öyle çıktı,ağlamaklı!
Soğuk sesini duyunca kafamı gözlerine çevirdim.
-"Neden?"
Bu adamın herseyine sinir oluyordum kafamin içinde iki saat düşünüp kurduğum o cümlelere hep kısa cevaplar veriyordu.
-"Çünkü sen susup yüzümü incelediginde en fazla birkaç dakika içinde bana kendinden geçerek vuruyorsun."dedigimde
Susup bana bakmaya devam etti.
İçimdeki kinleri kusma vaktiydi.
-"Sen!? sen! bende birsey görüyorsun, çünkü bana her baktığında beni tartaklamanın başka bir anlamı veya nedeni olamaz.Sahipsiz ve yalnız olabilirim ama asla bir aptal değilim. "
uzun cümlemi bitirdigimde kendimi tebrik etmem çok uzun sürmedi cünkü Araf güçlü elleriyle boğazıma yapışmıştı bile..