Kan Kalesi

Bildiklerin mi, bildiğini sandıkların mı? Belki de hiç bilmediklerin.

Yoldaydım, yürüyordum. Artık o kaleye bile girmek çok acı vericiydi. Her köşesinde bir anımız vardı.
Son zamanlarda gariplikleri vardı. Normalde soğukkanlı olan kardeşim, son zamanlarında çok sevgi doluydu. Kendi gibi davranmıyordu. Belki de öldürüleceğini tahmin etmişti. O benim ikizimdi ve ben onu çok iyi tanımalıydım. Neden bu cana yakın halleri bana garip gelmemişti.

Kaleye kestirmeden gitmek için ara yola girmiştim. Her ne kadar benim için katlanılamaz bir durum olsa da bu, başka kalacak yerim yoktu. Ve sokaklarda kalmak istemiyordum.

O sırada bir kol hissetmiştim dirseğimin hemen üstünde. Bir tarafa çekiliyordum. Çığlık atmak istedim ama ağzım kapandı. Zaten atsam da kimse duymazdı. Debelenip çırpınıyordum ama nafileydi.

"Hareket etmeyi kesersen seni serbest bırakacağım." Sesi yaşlı bir kadının sesine benziyordu. "Bağırmak yok."
Sonunda durduğumda kolumu ve ağzımı da serbest bırakmıştı.

Arkamı dönüp baktığımda gerçekten de yaşlı bir kadın vardı. Bu kadın nasıl bu kadar güçlüydü?

"S-sen kimsin!?"

"Aradığın kişiyim."