Nigaran

"Be-bebeklerim"dedim titreyerek."Hayır ,hayır onlar da gitmesin."

Bi' sefer daha şiddetli ağrı karnıma ve sırtıma yayılınca iki büklüm oldum.

"Allahsızlar ne istediniz bizden? Ben şimdi kime,neye tutunacağım?"
İçimden çıkan vahşi çığlık her şeyin sesini bastırmıştı.Ne gürleyen gök,ne yağan yağmur sesi vardı kulaklarda . Sadece benim acı ile kavrulmuş hıçkırıklarım yankılanıyordu karakolun bahçesinde.

Daha fazla öyle duramadım.Yere çökerken ben, Levent hızla beni kucağına alıp"Arabayı çalıştırın"diye birilerine bağırdı.

Hayır rüya değildi.

Gerçekti.

Benim kaderim buydu çünkü.

Ölüm uykusuz bir akbaba gibi bekliyordu baş ucumda.

Daha doğmamıştan hayatına girdiklerim ölüyordu.

Önce babam,annem sonra beni büyüten ailem şimdi de Adem.

Şiddetli ağrılar nefesimi kesip bilincimi yitimeme sebep olmadan önce fısıldadım."Lütfen Allahım olanları da benden alma."

Uyarı!! +18 yetişkin içerik , küfür, argo kelimeler bulunmaktadır.
Bu kurgu tamamen hayal ürünüdür!!