Life moves on. VOLTOOID.

'Vanaf nu,' Jaouad kon enkel toekijken, waarom voelt het alsof dit de laatste keer is dat hij ooit in haar ogen zou kunnen kijken? Waarom voelt het aan alsof hij nooit meer een woord wissel met haar zal krijgen als deze?
'zelfs als ik iedere fout van mezelf accepteer, wat verschil zal het maken, als fouten gemaakt kunnen worden?' Ze blijft stil en kijkt hem lang aan, weeral.
Jaouad stond er verslagen bij, hij wist dat ze een stap voor hem stond en hij wist wat voor stevige persoonlijkheid Elena had.
'Ik wil dat je weet, Jaouad, dat jij ons hebt laten eindigen. Door jou staan we nu hier en voor wat zal komen in de toekomst.'
Jaouad verlaagt zijn blik, hij kan de confrontatie niet aan. Het was zoveel gemakkelijker om weg te rennen, dat is de reden dat hij altijd wegrende van de consequenties, omdat hij de pijn van verlies niet kan verdragen.
'Heb je nog iets te zeggen?' Vraagt Elena zachtjes.
Jaouad kon deze keer geen nee zeggen want hij wist hoe ze terug zou kunnen schieten en hem weer aantonen dat hij spijt zal hebben.
'Ja,' Zegt hij zachtjes.
Elena kon de angst in zijn ogen zien, ze zag de verslagenheid geprojecteerd op zijn lichaam.
'Ik hou van je, Elena,' Zegt hij zeer zachtjes. 'En ik zal voor de rest van mijn leven van je houden. Al hou je niet meer van mij, al wil je niet van mij houden, ik zal van je houden. Ik zal voor altijd van je houden, ik zal op je wachten, al moet ik mijn leven lang op je wachten, want jouw liefde is het enigste dat mij levend hield. Je hebt mijn hart, Elena, en waar je ook heen gaat, wees goed voor mijn hart, maar zoals ik al zei, mijn hart is enkel gemaakt voor jou om te breken.'
Elena reageert niet, ze geeft geen antwoord. Ze wandelt naar hem toe en plaatst haar armen over zijn schouders. Ze kijkt naar hem op, ze kijkt hem recht in de ogen, terwijl Jaouad helemaal bevroren naar haar kijkt, want oh god, wat zal dit zware gevolgen hebben.
'Ben je zeker dat je geen spijt zal krijgen van je woorden?' Fluistert Elena zachtjes.