KIZLAR GRUBU
- Reads 19,694
- Votes 830
- Parts 87
Ongoing
Last published Tue, Oct 25, 2016
Kızların mutlu anıları ve biranda bu anıları mutluluktan hüzne dönüşmesi karışık düşünceler sonucunda 4 kızın başından geçen olaylar.Umarım beğenirsiniz :)
All Rights Reserved
#771
anılar
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
SİYAHIN BEYAZI
Mihra Aras, hastanenin yoğun kokusu ve telaşlı kalabalığı arasında, beyaz önlüğünün eteklerini uçuşturarak odasına doğru ilerliyordu. Uzun bir nöbetin yorgunluğu omuzlarına binmişti ki, genç bir hemşire nefes nefese yanına yaklaştı. "Mihra Hocam, Başhekim Murat Hoca sizi odasında bekliyor. Önemli olduğunu söyledi," dedi hemşire. Mihra, yorgunluğunu bir kenara itip rotasını başhekimliğe çevirdi. Murat Bey disiplinli bir adamdı; eğer çağırıyorsa bu ya yeni bir vaka ya da ciddi bir durum demekti. Koridorun sonundaki kapının önüne geldiğinde duraksadı, üzerini düzeltti ve kapıyı sertçe çaldı. İçeri girdiğinde çalışma masasının önünde, her zamanki profesyonel duruşuyla dikildi. Gözleri masanın önündeki boş koltuklara kaydı, ardından Murat Bey'in koltuğuna baktı. Koltuk arkası dönük duruyordu. Murat Hoca'nın orada olduğunu düşünerek hafifçe boğazını temizledi: "Buyurun hocam, beni çağırmışsınız?" Koltuk yavaşça, gıcırdayarak öne doğru döndü. Ancak Mihra'nın karşısında görmeyi beklediği babacan Başhekim yoktu. Onun yerine, pahalı takım elbisesi içinde oldukça genç, keskin hatlı ve fazlasıyla yakışıklı bir adam oturuyordu. Adamın yüzünde, zafer kazanmışçasına kibirli bir gülümseme yayıldı. Mihra kaşlarını çatarak bir adım geri gitti. "Siz kimsiniz? Murat Hoca nerede?" Genç adam, sanki karşısındaki şaşkınlıktan keyif alıyormuş gibi arkasına yaslandı. Bakışları Mihra'yı tepeden tırnağa süzdü. "Murat Hoca yok, ben varım," dedi sesi buz gibi bir özgüvenle. Ardından tek kaşını kaldırarak ekledi: "Abin Civan Mirhanoğlu. Sonunda tanıştık ha, kardeşim?" Mihra olduğu yerde donup kaldı. Beyni bu cümleyi idrak etmekte zorlanıyor, hastanenin uğultusu kulaklarında kesiliyordu.
Gerçek Ailem~ Eliz
hep yeni aile bizi kabul etmez. bu sefer biz onları kabul etmezsek? Aile kan bağı mıdır... Yoksa uğruna savaşmayı göze aldıkların mı? Eliz Saye Kaleli, yıllarca ait olduğunu sandığı bir dünyada büyüdü. Anne dediği kadını toprağa verdi. Abi dediği adama tutundu. Geçmişini sorgulamadı. Ta ki bir gün her şey yıkılana kadar. Soyadı yalandı. Geçmişi eksikti. Ailesi sandığı insanlar gerçeğin sadece yarısıydı. Gerçek ailesini bulduğunda ise yeni bir soru doğdu: Kan bağı her zaman kalp bağı demek miydi? İhanetler, kırılan gururlar, yarım kalmış duygular ve saklanan sırlar arasında Eliz artık bir seçim yapmak zorunda. Geçmişine mi tutunacak... Yoksa kendi ailesini kendi mi kuracak?
Aile Sırları
Gerçek ailem öylemi. Ben Aden Yılmaz ama artık Bozkurt. Ben Karadeniz bir kızıydım ama artık, Mardin'in köklü bir aşiretin tek kız torunu. Ben Aden Yılmaz Bozkurt. İki aile arasında kalmış bir kız. Ne diğer ailemi silebilirim nede öz ailemi. İki çıkmaz içinde kalan bir kız. Ama bir şey varki bunu kimse bilmiyor. Aden bu yaşına kadar hep gülmüş eğlenmiş kız, öz ailesine geldiğinde bir türlü gülemiyor eğlenemiyor. Aden hep savaşciydi. Gerçek ailesinedemi savaşıcakti. Kiminle, niçin, neden?. Adenin bu yaşına kadar sadece iki abisiyle yaşayan kız, bir anda hayatına. Bir sürü abi ve ikiz ve kardeş girmişti. Peki Adenin masalı nasıl bitecek....
DELİ YÜZBAŞI (+21)
DİKKAT! Yüksek dozda aksiyon, şiddet, kan ve işkence içermektedir! "Adını duyanın ödünü patlatan Kızıl Hilâl diye bir adam var duydun mu hiç? " "Evet, evsane gibi anlatılır düşmanım olmadığı için kendimi şanslı sayıyorum. " "Ha işte o Kızıl Hilâl'in olduğu yerde kimsenin rütbesinin bir önemi yoktur. " Abdullah hafif çatılan kaşlarıyla Fatih'e baktı. Hemen ardından bakışları yine Memduh'u buldu. "Kızıl Hilâl, Fatih Yüzbaşı mı? " Memduh gülümseyerek Fatih'e baktı. "Hemde en delisinden! O evsane gibi anlatılanlar var ya yaptıklarının onda biri bile değil. Lakabı da Deli'dir ha, o deliliğin hakkını da en ince ayrıntısına kadar verir. " "Kızıl Hilâl evsanesi evimize kadar gelmiş kim olduğunu bilmiyoruz. " Memduh gülümseyerek Abdullah'ın omuzunu sıvazladı. "Dostlarından çok düşmanları tanır onu. " Yüzbaşı Fatih Keskin ve ekibinin her biri bir orduya bedel timi Kızıl Hilâl ile birbirinden zor ve imkansız görevlerin altından kalktıkları nefes kesici maceralarına tanıklık edeceğiz. Ve tabii aşklarına, göze aldıkları imkansızlıklarına, kayıplarına, fedakarlıklarına gönlümüzü bırakacağız. İmkansızın başladığı yerde Deli Yüzbaşı biter... "Cana can, kana kan hakkımdır intikam! " Kapak: captanisail
Cemre Karadeniz'e Düşerse/GERÇEK AILEM
🌪️ BİR KIZIN GÖZYAŞLARI, BİR KARADENİZ İMPARATORLUĞU'NU NASIL YIKAR? Karadeniz'in en güçlü soyadı Dalkıran, on altı yıldır bir sırrı, bir ihaneti ve bir terk edilmişliği gölgelerin ardına saklıyordu. Ama yaz güneşi, İstanbul'un arka sokaklarında gizlenen o acı gerçeği, Cemre'yi, bulup çıkaracaktır. "Bütün bunlar yetmezmiş gibi, benim abilerim de varmış. Kardeşleri yetimhaneye düşerken, bir kul bile arayıp sormadı! Ben onların kardeşiyim ya! İnsan kendi kanından olana bunu yapar mı? En zor vaktimde yanımda yoktunuz ya, bir daha gelmeyin!" Sıradan bir genç kız mı, yoksa Dalkıran ailesini içeriden patlatacak Karadeniz'in Hırçın Kanı mı? Dalkıran Konağı'nın kalın duvarları ardındaki sır ne? Hakan'ın, Yusuf'u elinde tuttuğu o karanlık tehdit ne? Ve Rüzgar, hem abisine hem de babasına karşı gelip, kalbini kızı korumak için kullanabilecek mi? Haziran'da başlayan bu fırtına, sadece bir kızı değil, koskoca bir aileyi yerle bir edecek. Nefretin Tohumları, Vicdanın Çatlaklarında Yeşerecek. Çok Yakında...
ABİLERİM Mİ?
17 yıllık hayatını geçirdiği ailesinin öz ailesi olmadığını öğrenen Umay'ın hikayesini anlatıyoruz. Klasik bir aile kitabı olabilir ama çok daha güzeli.
KURTBEY
Birbirine düşman iki mahalle Reislerin Savaşı İmkansız bir aşk
HER KİMSEN
🏀 Sayın sen, ben Deva. Deva Çetinceviz. Adımdan da anlayacağın üzere ben kolay lokma biri değilim. Evet, babam beni erkek gibi büyüttü ama öyle olmasaydı da ben tuttuğunu koparan bir kadın olurdum. Benim hikâyem, kardeşimin başımıza açtığı işler yüzünden babamın benden yardım istemesiyle başladı. Ama bu sandığın kadar küçük bir yardım değildi. Yardımcı antrenörlük yaptığı bir basketbol takımında iki aylığına onun yerine bakmamı istiyordu. Bu benim için çocuk oyuncağıydı. İşi yerine getirebilecek kabiliyete sahiptim. Kolaylıkla üstünden gelebilirdim. Lakin küçük bir sorunumuz vardı. Bu işi erkek kılığına girerek yapmak zorundaydım. Hem de bir erkek basketbol takımında. Anlayacağın üzere olaylar karışık, yolumuz engebeli. Ve ben agresif bir şoförüm. Erkek gibi büyümekle erkek olmak arasındaki farkı göreceğim bu yolda bana eşlik edersen kendimi daha az yalnız hissederim. Hazırsan başlayalım mı?
Mihra Aras, hastanenin yoğun kokusu ve telaşlı kalabalığı arasında, beyaz önlüğünün eteklerini uçuşturarak odasına doğru ilerliyordu. Uzun bir nöbetin yorgunluğu omuzlarına binmişti ki, genç bir hemşire nefes nefese yanına yaklaştı. "Mihra Hocam, Başhekim Murat Hoca sizi odasında bekliyor. Önemli olduğunu söyledi," dedi hemşire. Mihra, yorgunluğunu bir kenara itip rotasını başhekimliğe çevirdi. Murat Bey disiplinli bir adamdı; eğer çağırıyorsa bu ya yeni bir vaka ya da ciddi bir durum demekti. Koridorun sonundaki kapının önüne geldiğinde duraksadı, üzerini düzeltti ve kapıyı sertçe çaldı. İçeri girdiğinde çalışma masasının önünde, her zamanki profesyonel duruşuyla dikildi. Gözleri masanın önündeki boş koltuklara kaydı, ardından Murat Bey'in koltuğuna baktı. Koltuk arkası dönük duruyordu. Murat Hoca'nın orada olduğunu düşünerek hafifçe boğazını temizledi: "Buyurun hocam, beni çağırmışsınız?" Koltuk yavaşça, gıcırdayarak öne doğru döndü. Ancak Mihra'nın karşısında görmeyi beklediği babacan Başhekim yoktu. Onun yerine, pahalı takım elbisesi içinde oldukça genç, keskin hatlı ve fazlasıyla yakışıklı bir adam oturuyordu. Adamın yüzünde, zafer kazanmışçasına kibirli bir gülümseme yayıldı. Mihra kaşlarını çatarak bir adım geri gitti. "Siz kimsiniz? Murat Hoca nerede?" Genç adam, sanki karşısındaki şaşkınlıktan keyif alıyormuş gibi arkasına yaslandı. Bakışları Mihra'yı tepeden tırnağa süzdü. "Murat Hoca yok, ben varım," dedi sesi buz gibi bir özgüvenle. Ardından tek kaşını kaldırarak ekledi: "Abin Civan Mirhanoğlu. Sonunda tanıştık ha, kardeşim?" Mihra olduğu yerde donup kaldı. Beyni bu cümleyi idrak etmekte zorlanıyor, hastanenin uğultusu kulaklarında kesiliyordu.
More detailsContent Guidelines