Sessizliğin Dansı

Bazen annem ,babam , sevdiğim insanlar yanımdayken hatta konuşabileceğim bir çok insan varken bile yanlız hissedebiliyorum. Bir insan gülmeyi sevmez mi hiç? Ben sevmiyorum. Ben gülmeyi 18. yaşıma girdiğim gün bıraktım. Doğum günümde bana ayrılacaklarını söylediler annem ve babam. İlkokuldan beri İzmir de okuduğum için son senemide İzmirde okumamı istediler. Zaten babam beni İstanbulda kalıcı olarak istemedi ama boşanma sözleşmesine göre her yıl bir ay babamda kalma zorunluluğum var. Ama 18. yaşımın uğursuzluğu gereği ağustos ayından itibaren yanlızca babamla yaşamak zorunda kaldım. Bilmediğim şeyse babamın pisliklerini benim temizleyecek olmam.