KUMAR.

Kalbimin atış seslerini sanki kulağımın tam da dibindeymiş gibi duyuyordum. Etrafta çok fazla uğultu vardı. Gözlerim artık bu garip loş ışığını görmekten yorulmuş gibiydi.

"Ne dersin Âmir? Sencede biraz eğlenmemiz gerekmiyor mu?"

Omuzlarımın üzerinde bir el hissettim. Soğuk vücuduma temas eden bu soğuk eller ürpermeme sebep olmuştu.

İki elimle kasımlarımın biraz yukarısında olan yaraya bastırmaya çalıştım. Bedenimde olan kanlar gittikçe azalıyor sanki daha da fazla ölüyor gibi hissediyordum.

Bakışlarımı önümde oturan adamlara çevirdim. Âmir kendini zor tutuyor gibi görünüyordu. Sanki her an onu tutan Evran'ı iterek Çetin'in üzerine atlayıp onu boğacak gubiydi.

Arkamda olan bedenin çekildiğini hissettim. Hala ayakta durmaya devam ediyordu. Hafifçe masaya yaklaşıp ellerindeki kartları sırayla masaya ters bir şekilde dizmeye başladı. Herkes sessiz bir şekilde onu izlerken o sanki bundan zevk alıyormuş gibi görünüyordu.

"Herkes bir kart alsın." dedi. Sesinden eğlendiği belli oluyordu.

Kimse çıtını bile çıkarmadan kartlarını alırken ben sessizce durmaya devam ediyordum.

"Kimin elinde hangi kart olduğunu kimse bilmiyor."

Bana doğru döndüğünü hissettim. Bakışlarımı yüzüne doğru kaldırdığımda bana gülümseyerek baktığını gördüm.

"Bir kart söyle." dedi keskin bir sesle.

Bakışlarımı Âmir'e çevirdim. Gözlerindeki ifade bana çok uzaktı. Hiç görmediğim birisiydi sanki karşımdaki.

Çaresiz.

"Kupa kızı." dedim sessizce bakışlarımı ondan ayırmadan.

Âmir gözlerini sımsıkı kapattı. Müptelası olduğum o ela gözlerinden tek bir damla aktı.

O sırada kahkaha sesleri doldurdu odayı.

Âmir'in arkasındaki adam önüne bir silah koyduğunda artık ne olduğunu anlamıştım.

Etrafda bağırış sesleri duydum. Fakat hiçbirine odaklanamadım. Saatler gece yarısını çoktan geçmişti ve hikaye bitmişti.