We've updated our Content Guidelines.
Review the latest guidelines to keep sharing stories safely.
Katil Kim?

Katil Kim?

  • WpView
    Reads 64
  • WpVote
    Votes 4
  • WpPart
    Parts 2
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Wed, Apr 29, 2015
WpInfo
Fiction
Romance
Her sabah ki gibi uyanıp elime ne gelirse giymiştim. Okulda farkedilmeyince insana dert olmuyor ne giydiği. Sallamasyon şeyler giyerken bile geç kalabilme yeteneğine sahiptim. Yine kapıda Arda'yı ağaç etmiştim. Saçlarımı tarama gereği duymadan portmantodan montumu alıp evden çıktım. Okul çokta uzak olmadığı için yürümeye başladık. Okula geldiğimizde herkes tiksinerek bakıyor ve birbir kulaklarına bir şeyler fısıldıyordu. Her zaman nefret etmiştim bu kişiliği bozukların dedikodularından, ne bokuma karışıyolar ki insanların hayatlarına. Döndüm ve Ardaya göz devirdim ama onun yüzündeki tedirginliği hissedince ''Olamaz değil mi?'' dedim. Korkmaya başlamıştım. Belki yaşadığım hayatı çok sevdiğim söylenemezdi ama bütün hayatım bundan daha kötü olabilirdi, yerle bir olabilirdi. Arda kolumdan tutup beni sınıfa götürürken dolapların üstündeki resimlere gözüm ilişti. O sıra dünyamın tepetaklak olduğunu hissetmiştim ve tabii ki yanılmamıştım. Herkes bir şeyler fısıldıyordu ama bana sadece uğultu gibi geliyordu. Gözlerimin aralıkken en son gördü şey Selen, Buse ve Adaydı. Bunlar kim mi? Şu her okulun demirbaşları olan kötü kızlar.
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • MOR SÜTYEN  (Yarı Texting)
  • Sirayet|Texting
  • Futbolcunun aşkı | TEXTİNG |
  • Gecenin Ucunda |  Texting
  • Mafyaymısmıs
  • Göz Göze "40" Saniye | Texting
  • KORKUT / bxb
  • YENGE | YARITEXTİNG
  • ALİN | Gerçek Aile

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

More details
WpActionLinkContent Guidelines