KIRMIZI

Karanlıksan aydınlığa ulaşamazsın,
Deliysen akıllıya.
Siyahsan beyaza aşık olamazsın,
Denizsen gökyüzüne.
Ve aysan, güneşe dokunamazsın;
Yanarsın.

Savaştı. Savaşmak hayata tutunmanın, küf kokan duvarlar arasında nefes almanın tek yoluydu.
Kanla sulanmış bedeniyle mutluluk için savaştı ve yolunu yağmurlu bir günde, darmadağın düşlerinin peşinden giderken kaybetti.
Yılmadan, usanmadan yağmurun izlerini takip ederek o çamurla harmanlanmış tıkalı yolu buldu ve sır perdeleri tek tek aralanmaya başladı. Aniden...
O yağmurlu günde başladı herşey. Hayatı o yağmurlu günde rayından çıktı ve ezberlediği yola geri dönmemeye tüm benliğiyle yemin etti.
Belki de o yağmur ona Tanrı'nın bahşettiği tek çıkış yolu, acı kokan ilk ve son lütfuydu.

"O karanlık bir melekti, bense karanlığın ta kendisiydim."