Achter de stille blik

Aya was altijd al iemand die zich in de achtergrond hield. Ze was verlegen, stil, en altijd met haar hoofd in de boeken. De jongste van vijf broers, opgegroeid in een huis waar stilte en afstand de norm waren. Haar ouders waren zelden thuis, constant op reis voor het werk van haar vader. Haar broers waren streng, succesvol, en net zo afwezig. In hun ogen leek ze nauwelijks te bestaan, behalve als ze iets verkeerds had gedaan.

Op school was het niet veel anders. Aya had geen vrienden, maar ze werd ook niet gepest. Ze was gewoon... daar. Altijd onopgemerkt, altijd alleen. Dat vond ze meestal wel prima. De boeken waar ze zich in verloor gaven haar de rust en ontsnapping die ze in de echte wereld miste. Niemand leek echt aandacht aan haar te besteden, niemand behalve één persoon. Hamza.

Hamza was alles wat Aya niet was. Hij was populair, charmant, en altijd omringd door mensen. Hij was een van de populairste jongens op school en had elke dag een ander meisje om zich heen. Iedereen kende zijn naam, zijn lach, zijn reputatie. Maar achter die façade van zelfverzekerdheid en nonchalance schuilde een geheim. Terwijl de wereld dacht dat Hamza alleen maar bezig was met de volgende verovering, had hij iemand in gedachten die hij maar niet uit zijn hoofd kon krijgen: Aya.

Maar hij liet het nooit merken. Hoe kon hij? Hij was de populairste jongen van de school, en zij was het stille, onzichtbare meisje. Twee werelden die onmogelijk verder uit elkaar konden liggen. En toch, elke keer dat hij haar zag, voelde hij iets wat hij niet kon uitleggen.