Sana Mahkum....

Hastane koridorunda yalnız başına bırakılan bir kız çocuğu'ydum ben.
Kimsesiz. Yapayalnız.
Aklımda ise hiç bir telaş yoktu.
O kadar emindim ki, beni bırakmayacaklarına.
18 yıl sonra bütün sır perdesi açıldı.
Üstelik sırları çözmeme yardım eden kişi, yıllar önce o koridorda beni bırakıp giden adamla aynı kişiydi......

"O gece her kes çocukluk anılarını anlatıp dururken, bense sadece dinliyordum. Sadece susarak içimde defalarca kendime ve kaderime kızıyordum. Sonra sen geldin aklıma.Dokunamadığım, kokunu bile bilemediyim sen.
Oysa daha başka ola bilirdi her şey. Çok zoruma gidiyordu seni yaşamak varken, sensiz yaşadığım için."

"Çok özledin mi beni?"
"Çok....."
"Peki ne kadar aradın beni"
"Çok...."
"Ne kadar çok...?"
"Gördüyüm her mavi gözlü kadını sen sanacak kadar, gördüyüm her sarı saçlı kadını sen sanarak arkasınca koşacak kadar. O kadar çok Meyra'm. O kadar çok....."