ONUN İKTİDARI

Genç kız derin nefesler içine çekip etrafına bakındı. Uzaklaşmıştı, hemde baya baya uzaklaşmıştı. Bu kızın yüzünde ufacık tebessüme yol açtı. Yeterince uzaklaştığına kanat gelip araba yolunun kenarına çünkü verdi. Soğuk esen rüzgarın ortasında oturmuş ağrıyan dizlerini ovuşturdu biraz da olsa ağrısı gider niyetiyle.

Etrafına bakındı, yol ve ağaçlardan başka hiçbir şey yoktu. Ne ev vardı ne de yüzünü yıkaması için çesme. Kaçmadan önce yanına aldığı bohçayı açıp yanına almayı son anda akıl ettiği babasından kalma köstekli saati çıkardı. Yıllar geçtiği hâlde hâlâ tıkır tıkır çalışıyordu.

Evden çıkmadan önce saat geçenin biriydi şimdi ise sabahın dördü olmuştu. Baya yol gitmişti saate bakılınca. Evdekiler yokluğunu fark etmeleri ancak sabah yedi gibi anlarlardı. Tüm ev ahalisi hemen hemen o saate uyanıp islere başlıyorlardı.

Elini açlıktan guruldayan midesine götürdü. Açıkmıştı, hemde çok. Evden çıkmadan az birşey atıştırmıstı lakin saatlerce koştuğu için yediklerinin hepsini eritmişti.

Poşet ve peceteye sardığı ekmek arası peynir domatesi çıkartıp büyük bir ısırık alıp uzunca çiğnedi. Ekmek arasını bitirip ağrıyan ayak tabanlarına inat ayağa kalktı. Aslında gideceği bir yer vardı hem de bulunduğu yere çok yakındı fakat tereddüt içerisindeydi genç kız.

O bölgelerde güçlü bir ağa oturuyordu, belki ondan yardım alabilirdi. Ağanın namını çok kez duymuştu. Yardıma ihtiyacı olanlara yardım ediyor derledi belli ona da yardım ederdi. Sonuçta onun da yardıma çok ihtiyacı vardı.

Ağa'nın konağına gitmeye karar verip hızlıca boyasını toplayıp yolu takip eti. Bu yolun konağa çıkacağını düşünüyordu, yaklaşık yarım saatini sonunda beklediği gibi yol onu koca konağın onune getirmişti. Konağa gelmişti gerisi Allah'ı Kerim'di.

16/03/2025