naucz mnie żyć.

Skończyło się. Nie mogę sobie z tym poradzić. Z brakiem. Wypłakuję litry łez, łudząc się, że przyniesie to ukojenie. On nie żyje. Nie ma go. Nie ma mnie. Nie ma życia. Zabrał mnie razem z sobą, kiedy rozbił się o to głupie drzewo. Drzewo, symbol życia i wieczności. Czy to nie paradoks?
Świat runął kiedy przyszli policjanci. Przerwali mi zawzięta grę w piłkę nożną z przyjaciółmi, z ludźmi którzy równie mocno, jak ja czekali, aż przyjedzie mój ukochany. Myślałam, że to panowie pofatygowali się, po to by dać mi słowne upomnienie za źle zaparkowany samochód, ale to co powiedzieli, było gorsze.
-pani Zuzanna?- spytał się ten najbardziej wyrośnięty.
-to ja.- machnęłam ręką i podbiegłam do nich, ocierając kropelki potu z czoła, które pojawiły się po wysiłku fizycznym.
-kim jest pani dla Michała Kostynka?
-jestem jego dziewczyną.- uśmiechnęłam się, ciekawa co nabroił. Myślałam, że będę musiała go odebrać z komisariatu, ale to wydawało się mało realne, przecież jest sporo starszy ode mnie.
-mogłaby pani podać nam adres jego najbliższych, najlepiej rodziców? w telefonie to panie była zaznaczona jak numer ICE i podany był pani adres.
krew odpłynęła z mojego ciała. Do oczu napłynęły mi łzy. Nie miałam telefonu na boisku, bo zostawiłam go w domu. Modliłam się, żeby nic mu nie było. Żeby policjant nie powiedział tego najgorszego.
-Bo on nie ma rodziców. Jest z domu dziecka. Nigdy nie poznał swojej rodziny. Ja jestem jego najbliższą osobą.- przełknęłam ślinę.
-Bardzo mi przykro, ale pani chłopak nie żyje..
Upadłam na ziemię. Złapałam się za włosy. Wtedy i ja umarłam. Nic już nie słyszałam. Widziałam tylko gromadę moich przyjaciół pocieszających mnie, policjantów, ale to było nie ważne. Wyglądało, jak z jakiegoś filmu. Oni nie należeli teraz do mojego świata. Łzy ciekły mi, a ja nie potrafiłam się pogodzić z tym co usłyszałam. Wreszcie, po czasie, którego nie jestem w stanie określić, wstałam i szłam przed siebie, aż do strumienia rzeki. Weszłam w nią, czując delikatne fale.