Dear dumb depression,

Geachte domme depressie,

Ik heb na het einde van groep acht helaas de moeite niet genomen om in een dagboek te schrijven.
Misschien omdat ik lui was, misschien omdat ik geen tijd had. Ik weet de exacte reden niet.
Ik ben naar de brugklas gegaan en heb ontzettend veel moeten doorstaan. Ik kende niemand en was zo verlegen, zo bang en zo onzeker. Ik was vriendloos en dat ben ik nu nogsteeds.
Het pesten is gestopt maar ben hun woorden nooit vergeten. Mijn hersenen, de stemmen er omheen en mijn eigen gedachten zijn ze opnieuw aan het gillen. Geen minuut lukt het me om ze uit te zetten. Geen seconde.
Ik merk nogsteeds dat ik terug wil naar de tijd zonder dat drukkende gevoel op mijn borstkas dat soms mijn adem beperkt tot kleine piepjes.
Mijn vader wil dat ik mijn telefoon weer inlever.
Tot ziens,
PastelBoonie.