Aykırı

Çocukken gülümsediğin sürece her zaman dudağına bir dikiş atılmaya başlar. En azından bana yapılan şey buydu. Hatırlıyorumda bazı geceler babam delirdiğince gerçekten dudağıma dikiş atmaya çalışır sesimi duymaktan nefret ettiğini söylerdi, yanısıra gülümsememden de.

Ne zaman dolu dolu gülümsesem kaşları çatılır, mutlu oluşuma sinirlenirdi. Ne kadar komik değil mi? Mutlu etmesi gereken kişi mutluluğunuzdan nefret ediyor.

Tabi ben gülümsememi hiç bir zaman bozmadım, konu ne olursa olsun. İnatçılığımdan mıdır bilmem ama gülümsememelisin dendikçe daha çok sırıtır kahkaha atardım. Bu dikbaşlılığım her konuda böyleydi yapma denileni yapar, yap denileni yapmazdım.

Sonuç olarak ne istersem o olurdu, küçük bir çocukken bu böyle işlemese bile büyüdükçe insanların kararlarına olan görüşüm yok olmuş sadece kendimi dinlemeye başlamıştım.

Sonra bir şey oldu, birini gördüm, birisi çıktı karşıma. Gerçekten gülümsemem gerektiğini hissettiren biri, hiç bir zaman kıvrılmayan dudaklarını uzunca seyredip sırıttığım biri.

Başta merak edip peşine takıldığım biri...