İsimsiz .

Herzamanki gibi bir yalnızlık benimkisi.Kendi arkadaşlarımdan dahi dışlanan ve okuduğum okulda ezik , paçoz , paçavra , lanet kız gözüyle bakılacak kadar iğrenç bir insanım onların gözünde .Bide arkadaşlarım demişim , benden bu kadar çok nefret eden insanlar benim arkadaşlarım olamaz yanılıyor muyum ?
Neyse .Birde her zamanki gibi benim yanımda herzaman olan carl var . Her zaman yanımda olan ve beni asla bırakmayacağına inandığım tek insan , değer verdiğim tek insan . Arkadaşım , ailem , herşeyim diyebiliyorum onun için . Annem beni doğurduktan hemen sonra çocuk yurduna bıraktığı için hiç aile şefkati görmeden büyüdüm ben . Kolay kolay kimsenin yanında rahat edemezken carl bana bu huzuru , şefkati veriyor ....