Esaret

Yine sessizlik içersinde oturmuştu yatağında siyah saçları belinden aşağı sarkıyordu siyah iri boncuk gözlerinde ne umut ne de ışık vardı sessizce ayaklarını kendine çekmiş bir şekilde pencereden dışarıyı izliyordu

Yanına onu korkutmak istemediğimden yavaş adımlarla yaklaştım ve elimi hafifçe saçlarına dokundurdum bu haraketim karşısında irkildi

Kafasını yana döndürüp benim geldiğimi görünce konuşmaya başladı

"Sen kimsin?"dedi mırıldayan ses tonuyla beni unutmasına alışmıştım artık hafifçe yüzüme buruk tebessüm yerleştirdim elini yavaşça tuttum

"Hadi gel yemeğinin vakti geldi"