Vera

Son saç telimi de omzumdan aşağı salarken parmaklarının tersi nazikçe izlerimde dolaşmaya başlamıştı. İlk önce gözümün kenarlarında daha sonra da ağır ağır dudağımın kenarında gezinirken dikkatle izlerimi inceliyordu. Rahatsız bir şekilde yerimde kıpırdanırken hareleri kanlı sergiyi buldu. "Damgalı.." demişti acımasızca. "sen bu izleri sevmezsen kimse sevmez." Devam etti. Dikkatle beni izliyordu. "Duydun mu damgalı kız?" Bir süre cevap vermemi beklemişti fakat istediğini alamayınca bakışları saçlarıma tırmandı. "Ateş saçıyorsun Vera." Saçlarım kızılın en koyu rengine sahip olabilirdi. Adeta küçük bir kıvılcımla parlaydabilirdi. "İnsanlar etraflarını yakarken sen bu ateşle kendini yok ediyorsun."

"Ne o?" Alayla suratındaki ifadeyi inceledim. "Şizofren olan ben, katil olan ben. Üzerime oyun kuran ise senken... Şimdi neden tüm bunlar yaşanmamış gibi davranıyorsun?" Bu defa sırıtan o olmuştu. Ellerini birleştirirken başını hafifçe yüzüme doğru yaklaştırdı. Aramızda resmen tek nefeslik bir boşluk kalmıştı. "Senin yaptığın gibi mi yapmalıydım?"