Verboden liefde

Lang geleden leefde er een arm gezin op het platteland daarvan een meisje genaamd Rosa.
Rosa was een meisje die graag buiten was en met dieren speelde, ze was vrolijk toen er opeens iets geks gebeurde.
Rosa kwam thuis en dan vraagt moeder aan haar: Zou je alsjeblieft het bos in willen gaan om aardbeien te plukken voor de taart die we gaan maken?
Rosa vond het geen enkel probleem om het bos in te gaan en aardbeien te gaan zoeken.
Toen ze het bos in ging en bijna klaar was met het mandje vullen met aardbeien begon het keihard te onweren.
Ze kreeg het koud en werd nat, ze dacht ik moet snel ergens gaan schuilen.
Ze zag ergens in de verte een oud huisje staan.
Ze rende er naartoe en ging onder het afdakje staan.
Het bleef maar keihard onweren, het ging uren door.
Ze dacht bij zichzelf: Mijn huis is ver weg, hoe moet ik in vredesnaam thuis komen?
De nacht was inzicht.
Ze hoorde haar maag knorren, het wilde voedsel.
Ze had aardbeien geplukt dacht ze bij zichzelf.
ze twijfelde, 1 kant van haar zei dat het geen kwaad kon en dat haar moeder het wel zou begrijpen als ze de aardbeien had opgegeten.
Een andere kant zei dat ze het niet moest doen want de herfst stond voor de deur en dan groeien de aardbeien ook niet meer.
Ze dacht wat moet ik nou toch doen.
Ze was bang dat ze zou sterven van de honger en de kou.
Ze begon in huilen uit te barsten.
Ze zag toen ze haar hoofd op haar armen had neergelegd dat haar ogen langzamer lichter werden.
Ze keek naar de lucht en zag de zon langzaam weer te voorschijn komen.
Ze liep meteen door naar huis.
Éven later kwam er een oude vrouw aangelopen die de deur van het huisje probeerde open te maken waar Rosa geschuild had.
De oude vrouw keek op de grond en zag dat er een rieten mandje onder het afdakje stond.
Ze nam het rieten mandje mee naar binnen en bleef wachten tot er iemand aankwam om het rieten mandje op te halen.
Rosa kwam thuis, ze sprong in de armen van haar ouders en knuffelden ze.