CEHENNEM LİDERLERİ
- Reads 405
- Votes 56
- Parts 24
MatureOngoing
Last published Mon, Sep 21, 2026
Bir kadın.
Bir taht.
Bir güç.
Bir kadının avucuna bırakılan güç ve taht vardı ortada. Taht. Bir kadının sahip olamayacağı bir şeydi; Chiristina ailesinden çıkan bir varis dışında.
Rossalina Chiristina.
Ailesinin tek varisi, tahtın tek sahibi ve gücün kadın olarak tek sembolüydü.
...
"Gücü kullanabilecek kadar güçlü müsün göreceğiz Chiristina," dedi alaylı bir tonda. Çenemi dikleştirdim.
Kim olduğunu biliyordum.
Seth Kinsey.
"İliklerine kadar hissedeceksin Kinsey." sözlerim bir bıçak misali sert ve keskindi.
Bana güç verilmişti ama benim gücün ta kendisi olduğumu henüz bilmiyorlardı. Onlara gösterecektim.
Gücün, tahtın hatta yer altı dünyasının en büyük hükümdarı olacaktım ve buna kimse engel olamayacaktı.
Yayınlanma tarihi: 02.12.24
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
MABEL | KİMLİKSİZLER
''Gerçekte kimsin sen?'' diye fısıldadım, gözlerimde karanlık yoktu. Mabel'in kahverengileri ve acıları vardı. Çaresizliği ve yalnızlığı vardı. Kalbim acıyla sıkıştı, derin bir nefes almak istedim. Hayat bunu bile bana çok görüyordu, almadım ihtiyacım olan o nefesi. Çünkü biliyordum ki benim ihtiyacım olan her şey sadece beni değil, Bir seri katili bir manyağı da besliyordu. ''Kaç kimliğin var Mabel?'' diye fısıldadım. Ben Mabel, gözlerinde bazen masumluğun bazen ise katilin bakışlarını taşıyan, henüz reşit olmayı yeni başarmış bir insanım, en azından benim bildiğim ben öyleydi. Tanımadığım beni sorarsanız, onu bende sizinle tanıyacağım ve benim Katil bakışlarım, kan kokan ellerim bana onun hiç de iyi biri olmadığını söylüyor. Benim masumluğumun aksine, onun benim sonum olduğunu söylüyordu. Ben masumdum ama o değildi. Ben soğuktum ama o sıcaktı. Ben korkaktım ama o cesurdu. İkimizde zıt kutuplardık ve birbirimize çekiliyorduk, çekildiğimiz her nokta da ise bedenimizden daha fazla kanlar akıyordu. ⚜️ Zihnimde var ettiğim herkesi, zihnimdeki başkalarıyla öldürdüm.⚜️Complete
İKAL
Daha yeni yirmi dört yaşına girmiştim bir telefonla beni aradıklarında. Evet bir sokak vardı, hayır bir yol vardı. O kadar ıssız dı ki tek bir ev, tek bir ağaç, tek bir lamba yoktu. Soğuk ve yalnızdı yol. Kimsesizdi. Yolun başında kimse çıkmadığında, sanmıştım ki beni yolun devamında bekliyorlar. İlerledim onları bulacağımı sandım, bulamadım. Yolun sonunda beklediklerini söyledim kendime, yolun sonuna kadar gittim. Hayır, bulamadım. Hayır ben bulamadım değil, onlar yoklardı. Hiç olmamışlardı. İşte o zaman anladım bir insanın bir insana merhem olamayacağını. Bir insan kendisinden başka kimseye merhem olamazdı. Ama evet, buna bende dahil olmak üzere herkes herkese yara olurdu. Yarasız kul utanırdı yaralı yaradandan. Kimsesiz çocuk özenirdi ailesiyle yaşayan tilkiden. Kül yok olmayı dilerdi denizin hiçliğinde. Kanatları kırılan her insan mahkumdu rüzgarın kaderini belirlemesine. Kanatları yanan her insan ise, mahkumdu küllerini bir arada tutmak için çabalamaya. - - - Umarım burada her duyguyu beraber yaşayabiliriz. Hepinize şimdiden iyi okumalar diliyorum ve son bir cümle söylemek istiyorum. İKAL'i okurken lütfen müzik dinlemeyin, kitabın içindeki müziği bulmaya çalışın, hatta ve hatta bırakın o müzik sizi bulsun.
KANLI PUSULA
"Her hikâye bir seçimle başlar... Bazılarıysa geri dönüşü olmayan bir yola sürükler." Altay Öztürk... Namı diğer Karanlık. Adı raporlarda disiplin, düşmanların dilinde ise son demekti. Soğukkanlıydı, mesafeliydi, kaybetmeyi çoktan öğrenmişti. Ama bazı savaşlar... Silahla değil, kalple kazanılırdı. Laçin Soylu... Namı diğer Cellat. Sessizdi. Soğuktu. Kimseye ait değildi. Geçmişi konuşulmaz, adı fısıltıyla anılırdı. Çünkü o, sadece düşmanlarını değil... Kendi içindekileri de öldürmeyi öğrenmişti. İki farklı karanlık. İki yarım hikâye. Ve ikisinin de bilmediği tek bir gerçek: Bazı karşılaşmalar kader değildir... Bir yıkımın başlangıcıdır. Bir görev. Bir sır. Ve geçmişten kaçamayan iki insan. Birinin dokunduğu her şey ölür, diğerinin yaklaştığı her şey kararır. Ama aynı yolda yürümek zorunda kaldıklarında... Ne karanlık olduğu yerde kalacak, ne de cellat yalnız kalacaktır. Çünkü bu hikâyede kimse masum değil. Ve bazı savaşlar... Kazanılsa bile kaybettirir.
MANOLYA'NIN UYKUSU
Manolya hâlâ evinin yolunu arıyor.
BELKİ SONSUZA KADAR (Askıda)
"11 sene sonra benden neyin açıklamasını bekliyorsun sen?" "Gitmek zorundaydım." "İyi,"dedim ondan uzaklaşarak."Gitmek zorundaydın ve gittin şimdi ise kalmak zorunda değilsin." Kafasını iki yana salladı."Ama yaşamak için kalmam gerekiyor,Nisan." ~ BU HİKAYEDE YER ALAN KİŞİLER VE KURUMLAR KURGU ÖĞESİ OLUP GERÇEK KİŞİLERLE VE KURUMLARLA HİÇBİR ALAKASI YOKTUR.
Bu hikaye bir yalan
Babası gizemli bir şekilde ölen arin bu ölümü araştırmaya başlar annesini ve ikiz kardeşini bulmak için yola çıkan arin onlara ulasabilmek için bu yolda herkesi yok etmeye hazır.
SON SAATLER
Sıradan başlayan gecenin sonu karanlıktı. İntikam hırsıyla kararan gözler, suçluyla suçsuzu ayırt edememişti. Hırsa yenik düşen niyetlerin bedelini suçsuzlar ödeyecekti. Rüzgar ve Açelya, verilen görevleri 48 saat içerisinde yerine getirmek zorundalardı. Her başarı bir bedel, her yenilgi bir sınavdı.Complete
Bir Şans Daha
"Bazı insanlar kaderlerini seçemez.Bazıları ise kaderin tam ortasına düşer... Hayatımın bir gecede değişeceğini bilmiyordum. Onunla tanıştığım an artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Güven, sırlar ve tehlikeler arasında hayatta kalmaya çalışırken en büyük savaşım kalbimle olacaktı."
Aya (ASKIDA)
WattpadMysteryTR'nin "Sis Perdesi" okuma listesinde! 15.4.20 @vaenoctis'in düzenlediği etkinliğin birincisi 🥇 Prestijli bir koleje burslu öğrencinin gelişi dengelerin değişmesine neden olur ve çatışma cinayet noktasına kadar gelir. NOT: Bu kurgu, işlenen bir cinayet üstüne kurulmuş olup lisedeki zorbalığa, cinsel tacize, arkadaşlık bağlarına, intihar, aşk ve birçok diğer konuya dokunan hayali bir kurgudur.Complete
KALPTEKİ YARA İZİ (KİTAP OLDU!!!)
Ada babası tarafindan hiç sevilmeyen bir kızdır bir söz vardır ya 'bir kızı babası sevmezse kız o sevgiyi dışarda arar' Ada'da hiç öyle olmadı babasının vermediği sevgiyi annesinde fazlasıyla aldı ama hayat onun elinden annesini aldı ve Ada nın hayatta tek dostu Sinan kaldı kimse tarafından sevilmeyen kız bakalım şu hayatta neler görecek?Complete
''Gerçekte kimsin sen?'' diye fısıldadım, gözlerimde karanlık yoktu. Mabel'in kahverengileri ve acıları vardı. Çaresizliği ve yalnızlığı vardı. Kalbim acıyla sıkıştı, derin bir nefes almak istedim. Hayat bunu bile bana çok görüyordu, almadım ihtiyacım olan o nefesi. Çünkü biliyordum ki benim ihtiyacım olan her şey sadece beni değil, Bir seri katili bir manyağı da besliyordu. ''Kaç kimliğin var Mabel?'' diye fısıldadım. Ben Mabel, gözlerinde bazen masumluğun bazen ise katilin bakışlarını taşıyan, henüz reşit olmayı yeni başarmış bir insanım, en azından benim bildiğim ben öyleydi. Tanımadığım beni sorarsanız, onu bende sizinle tanıyacağım ve benim Katil bakışlarım, kan kokan ellerim bana onun hiç de iyi biri olmadığını söylüyor. Benim masumluğumun aksine, onun benim sonum olduğunu söylüyordu. Ben masumdum ama o değildi. Ben soğuktum ama o sıcaktı. Ben korkaktım ama o cesurdu. İkimizde zıt kutuplardık ve birbirimize çekiliyorduk, çekildiğimiz her nokta da ise bedenimizden daha fazla kanlar akıyordu. ⚜️ Zihnimde var ettiğim herkesi, zihnimdeki başkalarıyla öldürdüm.⚜️
More detailsContent Guidelines