Yarım Kalan Bahar

"Kendine iyi bakmışsın." dedim.

"Aynen, çok iyi baktım." dediğinde dalga geçtiği açıktı ve benimde dalga geçtiğimi anlaması uzun sürmedi.

"O kadar kötü mü gözüküyorum?" dedi gözlerime bakarak.

Başımı iki yana sallayarak "Hayır, sadece benim tanıdığım adama benzemiyorsun." dedim. Gözlerinde gördüğüm titreşim canını ne denli acıttığımın bir kanıtıydı. Benim yaşadıklarımın yanında bir hiçti bu ancak o bunu hiçbir zaman anlamayacaktı.

Yeniden önüme döndüğümde büyük bir dalga kalçalarıma kadar beni ıslattı. Umursamadım ve parıl parıl parlayan aya baktım.

"Hasta olacaksın." dediğini duyduğumda hafifçe gülümsedim.

"Merak etme, artık eskisi gibi nazlı ve narin bir kız yok karşında. Artık hiç hasta olmuyorum bile, bağışıklık kazandım." dediğimde canım çok acımıştı. Konu sadece hastalık değildi ve o da bunun gayet farkındaydı.

Derin bir nefes verdiğini duydum ancak dönüp ona bakmadım.

"Nasıl başardın?" diye sorduğunda kaşlarım havalandı.

"Neyi?" diye sordum doğal olarak.

"Yeniden her şeyi yoluna koymayı?" dediğinde bir kahkaha attım.

"Yeniden her şeyi yoluna koymuş gibi gözüküyorum değil mi?" dediğimde sadece uzağa baktı. Gözlerime bakmaya cesareti yoktu.

"Çok zor olmadı, tıpkı senin yaptığın gibi yapıp beni silen herkesi sildim." dediğimde gülme sırası ondaydı.

"Evlendin mi bari?" diye sorduğunda başımı iki yana salladım ve ekledim.

"Senin kadarını yapamadım. Yaparsam bu insanlığa sığmazdı, senin yaptığının insanlığa sığmadığı gibi." dedim. Bana döndü. Canı gerçekten acımıştı ama acısındı. Bazen böyle olması gerekiyordu. Bunlar söylemem gereken şeylerdi.

Oturduğum yerden kalkıp "Neyse ne değil mi? Sonuçta savaşın olduğu yerde bahar olmazdı." dedim.

Sonunda bana doğru bakıp "İhanetin olduğu herhangi bir yerde, ne savaş kalır ne de bahar." dedi ve o da beni