utrzeźwiony

Czasem jestem w zawieszeniu. Wciąż jestem w zawieszeniu... Pomiędzy stanami, rozdarty między (nie)wartościami.

Wędruję od jednego stanu świadomości do drugiego i wybieram te najbardziej od siebie odległe. Męczy mnie ta ciągła podróż i zgniata mnie kompleksowo zmienność celu na horyzoncie. Żadnemu nie mogę się napatrzeć. Mimo, iż wiem, że patrzeć powinienem tylko w jedną stronę, to wciąż odwracam głowę, robię dwa kroki w przód i jeden wstecz (a czasem te proporcje się odwracają razem ze mną).

Opowiem Ci o (nie)trzeźwieniu. Podzielę się z Tobą tym, czego najbardziej się wstydzę, a co już zawsze pozostanie częścią mnie. Może razem to zaakceptujemy. Może w ten sposób cel wyklaruje się jasny, wyraźny i konkretny - taki, do którego pragnąć będę dążyć.

Stoczę walkę na słowa z tym, co weszło mi w prawdopodobnie zły nawyk, wypierając ten pierwotny - czysty i oczyszczający. Powrócić będę chciał do niego ze świadomością, że będzie to podróż wyboista, wyczerpująca i pełna skrajnych emocji.

Zaplanowałem sobie, że powrócę do normy. Że oduczę się i nauczę na nowo. Że wymuszę na sobie przewartościowanie. Że obudzę stare powody i motywacje. Że nauczę się na nowo myśleć myślą mi znaną - dawną. Że stopniowo wdrażał się będę w najdoskonalszy rodzaj bycia. Że obudzę w sobie siebie - tego, który zdeptany został przez tego, który nigdy nie śpi. Że zostanę utrzeźwiony.