De Twee Zielen

Twee zielen met een eigen woord, een eigen zin, een eigen taal.
Twee zielen met een eigen perspectief voor ogen en een eigen verhaal.

Twee zielen, zo verschillend en niet wetend van elkaars bestaan, komen tegenover elkaar te staan. Daar waar ogen elkaar kruisen, ontstond een band waarvan zij nooit wisten dat die zou blijven voortbestaan.

Hoewel ze soms met elkaar spraken, namen ze allebei een andere weg en leek het contact te vervagen als een voetstap in het zand. Plots kwam het contact terug want zij stond met haar gevoelens over de rand, zij zat in een put en hij reikte haar een hand.

Die dag werden er beloftes gemaakt, die tot de dag van vandaag nog vers in het hoofd geschreven staan en daar houden ze zich nog steeds aan. Dat was ook het moment waar ook een sterke basis voor een krachtige vriendschapsband ontstond. Het moment waarop twee gescheiden wegen samenkomen op één baan.

Later blijkt zijn hart door hel te gaan, en komt hij ook met zijn emoties over de rand te staan.

Zijn hart vastgevroren door ijs en zijn emoties zaten door elkaar heen. Hij was een wandelende steen. Zij doorbrak de steen en hielp hem met zijn moeilijkheden en zijn verleden.
Hij was net de woeste zee, maar in zijn ogen... was zij de rust en dat bracht ze ook met haar mee.

Ze gingen meer met elkaar om waardoor er na een tijd geen schaamte meer was.

Ze spenderen elk moment samen en hun band was sterker dan ooit, er was geen afstand of obstakel onmogelijk voor hen.

Maar soms ging het niet zoals de zielen wilden en lieten ze elkaar los. Het einde leek inzicht. Maar de zielen gaven hun niet over. Hun band werd zo sterk dat elkaar opgeven en loslaten geen optie was.

De twee aparte zielen komen in 1 sprookje samen.....