Artık Özlemiyorum

Eskisi kadar özlemiyorum seni,
Ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda.
Adının geçtiği cümlelerde, gözlerim dolmuyor.
Yokluğunun takvimini tutmuyorum artık.
Biraz yorgunum.
Biraz kırgın.
Biraz da kirletti sensizlik beni!
Nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama “İyiyimler” yamaladım dilime.
Tedirginim aslında, seni unutuyor olmak,
Hafızamı milyon kez zorlamama rağmen
yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni.
Gel diye beklemiyorum artık,
Hatta istemiyorum gelmeni.
Nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde.
Arasıra geliyorsun aklıma banane diyorum.
Benim derdim yeter bana banane!
Alıştım mı yokluğuna?
Vaz mı geçiyorum varlığından?
Tedirginim aslında,
Ya başkasını seversem?
İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem
Tamam, sevmek zorunda değilsin biliyorum ama daha fazla yakma
canımı. Kaldıramam hepsini. Beni sevmemen, istememen yeterince
üzerken daha fazlasını yaşatma lütfen. Saygılı ol biraz, ben seni
uzaktanda sevebilirim böyle; hiçbir şey beklemeden, asla olmayacağını
bilerek, biz diye bişeyin olmadığını anlayarak. Gerekirse başkasıyla
olmana bile dayanırım. Unuttum derim her sorana. Artık ismini bile
duymak istemiyorum derim, sanki doğruymuş gibi. Seni beynimden atmak
için elimden geleni yaparım yani. Şifremi değiştiririm. Duvar kağıdımdaki,
bilgisayarımdaki resimlerini silerim. Seni hatırlatan şarkıları dinlemem ama unutmamı bekleme.
Kolay mı sanıyorsun? Ben istemedim mi sanki?
Birden hayatıma girip kendini bağladıktan sonra hızla çıkan birini unutmak öyle kolay değil.
Canımı ne kadar yaktığını, farkında olmadan yaşattıklarını tahmin bile edemezsin.
Ama seni çok seviyorum; canımı en çok yakan, beni sevmeyen, her gün onun için ağladığımı bilmeyen, kolayca bitti diyebilen, arkasında yarım bıraktığı insanı görmeyen, hatta bunları bile okumayacak insan.