Sekrety Tebu

Sekrety Tebu

  • WpView
    LECTURES 23
  • WpVote
    Votes 0
  • WpPart
    Chapitres 6
WpMetadataReadContenu pour adultesEn cours d'écriture
WpMetadataNoticeDernière publication mer., déc. 18, 2024
WpInfo
Histoires vraies
Czy wiesz jak wyglądają prawdziwe dymy? Nie? W takim razie poznaj mrożącą krew w żyłach historię opisującą życie w Tebie Wrocław.
Tous Droits Réservés
Rejoignez la plus grande communauté de conteursObtiens des recommandations personnalisées d'histoires, enregistre tes préférées dans ta bibliothèque, commente et vote pour développer ta communauté.
Illustration

Vous aimerez aussi

  • Cztery Pory Roku
  • Pingwinowe różności
  • Nasze życie było razem...
  • Pingwinowy kurs pisania
  • ~| Kamienie na szaniec - talksy |~
  • Ciekawostki Psychologiczne ✔
  • Tulpa od drugiej strony
  •  ŻYCIE OSMAŃSKICH KOBIET
  • Problemy fnafowiczów
  • Imiona na każdą okazję

Są książki o narkotykach. Są książki o miłości. Są też książki o upadku. „Cztery Pory Roku" jest czymś więcej - to opowieść o człowieku, który przez większość życia prowadzi wojnę z samym sobą. Z jednej strony jest Marcin - wrażliwy, inteligentny, spragniony bliskości i normalnego życia. Z drugiej jest Dres - alter ego stworzone przez lata uzależnienia, gniewu i samotności. Dres nie chce być szczęśliwy. Chce przetrwać. Chce zagłuszyć ból. Chce jeszcze jednego dnia ucieczki. Między nimi rozciąga się dwadzieścia lat życia. Na tej drodze pojawiają się narkotyki, śmierć, toksyczne relacje, absurdalne i zabawne sytuacje oraz ludzie równie pogubieni jak główny bohater. Najważniejsza z nich jest Ratnehap - kobieta, która staje się jednocześnie jego największą miłością i lustrem, w którym po raz pierwszy widzi własny upadek. To nie jest historia o ćpaniu. To historia o tym, jak człowiek potrafi przez lata niszczyć samego siebie, a mimo to nie przestaje marzyć, że jeszcze kiedyś wróci do tego, kim był. Brutalna. Wulgarna. Momentami bardzo śmieszna, a chwilę później rozdzierająco smutna. „Cztery Pory Roku" to tragikomedia o utraconej tożsamości i desperackiej próbie odnalezienia w sobie człowieka, którego wydawało się, że już dawno nie ma. Bo największym uzależnieniem Dresa nie są narkotyki. Jest nim ucieczka od samego siebie.

Plus d’Infos
WpActionLinkDirectives du Contenu