ŞAHAF

Kendimi zor tutuyordum düşüp bayılmamak için. Allah'ım bu nasıl bir şeydi böyle.

''Yalvartacak mısın kendine önünde diz mi çökeyim söyle? Eğer buysa istediğin yaparım, yalvarırım Gül'' Deyip kolumu tutmaya yeltendi. Bana dokunmasına izin vermeden çektim sertçe. Gözlerimde hayal kırıklığı vardı. Başıma gelmesine en çok korktuğum şey.

''Sakın! Dokunma bana! Hiçbir şey istemiyorum senden yoluma çıkma yeter.'' Sesimdeki hiddet beni yerle yeksan etti tıpkı karşımdaki adam gibi. Daha çok yaklaştı önümde.

''Ne diyorsun sen Gül? Ağzından neler çıkıyor böyle? Amacın beni çıldırtmak mı?'' Gözlerinden alevler çıkıyordu sanki. Benim gönlümde çıkan yangından habersizdi.

''Rahat bırak artık beni yüzünü görmek istemiyorum. Senle ben... Ne sandın ya sen beni heh?''

''Ne diyorsun sen Gül!'' Demesiyle dayanamadım gözlümden akan yaşa mani olmadan düştü yere. Yekta aynı hızla baktı o yaşa yüzünde anlamsız bir duygu vardı. Görüyordum hissetmek istemesem de görüyordum her şeyi.

''Niye böyle yapıyorsun Gül? Ne oldu birden bire? Daha dün ya onu geçtim onca yaşadıklarımız... Ulan anlamıyorum kafayı yiyeceğim. Karşıma geçmiş bana git diyorsun şu söylediklerin ne demek oluyor? Bana bir şey söyle sakinleşeceğim, geçerli sayacağım bir şey?'' Sakin olamıyordu ben ise çoktan yenilmiştim sesimin dahi çıkmaya dermanı yoktu.

''Sana diyecek lafım yok var git yoluna, daha da karşıma çıkma bundan sonra.'' Dedim ifadesiz.

''Gülll... Delirtme beni bak kendime sahip çıkamıyorum.'' Sesi haddinden fazla sert çıkıyordu. Yediremedim kendime tüm bu olanları. Gözlerimizden çıkan o alev körüklemişti yangınımı.

''Gördüm sizi, gördüm tamam mı? O kadını öptüğünü gördüm.'' Dememle gözlerinden hızlı bir şok dalgası geçti. Artık ne anlam ifade ederdi ki bunca şeyden sonra Ah Yekta ah.....

Yalancısın sen yalancı...