Yanık Düşler

elbisemin kabarık eteklerini avucuma toplayarak son sürat koşmaya başladım ayakkabılarım ayağımdan çoktan çıkmıştı bile ayaklarımın acımasını umursamadan koşmaya devam ettim eğer saraydan çıkabilirsem halkın arasına karışıp çobucak kurtulabilirdim sarayın dışındaki kalabalık kaybolmamı kolaylaştırırdı . ay kapısını geçerek hizmetili koridoruna yöneldim tüm çalışanlar bolo ile ilgilendikleri için koridor boş ve sessizdi sarayın bahçesine çıktığımda duvara yaslanarak soluklandım kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu benim gibi bi kız için yaşadığım onca şey birer hayal gibiydi kim tahmin edebilirdi ki takdim günümde kaçıp gitmek isticeğimi
bahçenin sonuna geldiğimde gülen yüzüm aniden soldu eskiden burda olan kapının yerinde şuan bir duvar üzerinde de sarmaşıklar vardı bir kez daha lanet ederek duvara doğru koştum burdan geri dönemezdim annemgil çoktan kaybolduğumu anlamış ve beni arıyor olmalılardı sarmaşıklara tırmanmaya başladım lanet şeyler o kadar sık ve birleşiklerdiki ayağımı koyucak yer bile bulamıyordum tam duvarın sonuna geldim derken aşağıdan duyduğum sesle yerimden dondum kaldım

leydim sizi kaçırıcak kadar çok mu sıktık oysaki daha dans bile etmemiştik .

işte şimdi bitmiştim ..