Sa paanong paraan ba ang tamang pag hahabol? May tamang way ba? yung tipong di ka masasaktan?, yung tipong parang nag lalaro ka lang ng mataya-tayaan, yung tipong pag na habol mo siya ikaw naman ang hahabulin, yung parehas kayo nag hahabol, nag kakasayahan, at nag tatawanan. May tamang paraan ba na mahabol kita?
sa tingin tanga na ba ako nito?, sa ganito sitwasyon siguro kailangan ko na mag patingin sa psychologist?, tama na siguro ito masyado na akong tanga sa pag-ibig, simulan ko na ba magbago?, naiinis ka na siguro kasi puro tanong ako?, pasensya na sadyang ganito lang ako.
Umaasa kasi ako na kaya niyang ibalik yung mag mamahal ko, siguro alam mo na kung saan papunta ito?, tama ka ng iniisip isang babae nanaman ang nag pakatanga sa pagibig, isang baabe nanaman ang nag hahabol sa lalaki.
Makaka move-on ba ako nito?, handa mo bang basahin ang storyang ito?, handa ka na bang mainis sa kwento kung ito?, kung gayun samahan mo ako maghabol.
What if, in another life, in another time, love was enough?
They loved each other in silence, in the spaces between longing and letting go. Their hearts spoke a language only they understood-through stolen glances, fingertips brushing for a second too long, and the words they never had the courage to say.
But fate was cruel. The world kept pulling them apart, forcing them into lives where they could never fully belong to each other. One stayed, carrying the weight of a love that never got its ending. The other became a memory, a ghost of what could have been.
Yet, love like theirs never truly fades. It lingers, in dreams, in echoes of laughter, in the quiet ache of knowing-somewhere, somehow, they were almost meant to be.