Ask ve Ceza

„Sayin Kadir Gündüz'ü eşiniz olarak kabul ediyor musunuz? Eğer ediyorsanız, lütfen ‚Evet' diye cevap verin."

O an salonun sessizliği kulaklarımda uğulduyordu. Annemin yüzünden süzülen gözyaşları, içindeki fırtınaları dışa vuruyordu. Arkadaşlarımın bakışlarında, hayal kırıklığının keskin gölgeleri vardı. Karşımda duran adamın - evlenmek „zorunda" olduğum adamın - bakışlarıysa delip geçiyordu; ama „zorunda" kelimesi bile hissettiklerimi tarif etmekten uzaktı. Çünkü bu bir „istek" meselesi değildi, daha çok, kederle dolu bir kabullenmeydi.

Boş bir ifade, duygusuz bir bakışla, sanki içimdeki tüm hayat bir anda çekilip alınmış gibi, donuk bir sesle cevap verdim: „Evet."

Ve böylece, artık Kadir Gündüz'ün eşi olmuştum. Ne o, ne de ben bu evliliği yürekten istiyorduk. Ama hayat bazen insanı köşeye sıkıştırır, geri dönüş yollarını bir bir kapatır ve sizi bir uçurumun kenarına getirir. Ben de bu uçurumun kenarında, aşağıya düşmeyi göze alamayan biriydim. Yüzükleri takmak için ayağa kalktık. Yüzük parmağıma baktığımda, o küçücük metalin ağırlığı, bir dağın yükü gibi üzerime çöktü. Kalbimdeki sıkışma her geçen saniye derinleşirken, dışarıdan dimdik ve soğukkanlı görünüyordum. Geri adım atmak mümkün değildi. Bu benim verdiğim karardı - ya da en azından, öyle düşünmek istiyordum. Artık geçmişin küllerini eşeleyemezdim. Çünkü geçmiş, bir kez canlanırsa, insanın ruhunu yakıp kavururdu.

Ama bu hikâye burada bitmeyecekti. Her ne kadar o anda dimdik görünsem de, ruhumun derinlerinde bir fırtına kopuyordu. Geçmişin gölgeleri, geleceğin yollarına sinsice sızardı. Yanlış bir adım, insanı hiç beklemediği yollara sürüklerdi. Ve bazen bu yollar, bizi tam da kaçmaya çalıştığımız şeyin kollarına götürürdü. Nereye vardığımı bilmesem de, bir iç ses bana bu yolun kolay olm