Son Tetik

Upuzun bir yolculuktan çıkmış gibi yorgundu. Sinirleri beynine ileti vermiyordu, hiçbir duyusunu algılayamıyor eli ayağı titriyordu. Hayatı boyunca cevapsız sorulardan nefret etmişti ve yine kabusu geri gelmişti ardından da anlayamadığı, hayatının hiçbir noktasıyla ilişkilendiremediği olaylar. Anlaması zordu, ağlamayı kesip anlamaya çalışacaktı ama yapamadı bir daha ve bir daha denedi. Hiç bir fonksiyonu çalışmıyor, yutkunamıyordu. Gözleri kıpkırmızıydı yüzünün her tarafını sular içinde bırakmış, kirpikleri ise ıpıslak olmuştu, o bitkin bedeni olduğu yere çöktü, bir daha kalkmaksızın ya kalbi pembeden siyaha dönmüş, paramparça olmuş, bir daha çarpmaksızın...