Το λούσιμο της καρδιάς

Στα Κάτω Πατήσια, εκεί όπου οι ιστορίες μπλέκονται με τις ζωές των ανθρώπων σαν τα στενά δρομάκια της γειτονιάς, υπήρχε ένα κομμωτήριο που έμοιαζε με μικρό καταφύγιο. Ο Ηλίας, , ήταν ένας νεος με βαθιά, ήρεμη φωνή και χέρια που ήξεραν να μεταμορφώνουν όχι μόνο μαλλιά, αλλά και διαθέσεις. γεννημένος στη Βόρειο Ήπειρο, είχε φέρει μαζί του τη ζεστασιά της πατρίδας του, την οποία σκόρπιζε απλόχερα μέσα από τη δουλειά του.
Ήταν Παρασκευή απόγευμα όταν μπήκε η Φλωρεντία. Κοντή, κοκκινομαλλα , και με μια σπιρτάδα στα μάτια που μαρτυρούσε τη ζωντάνια της Ικαρίας, δεν περνούσε απαρατήρητη. Είχε έρθει απλώς για ένα λούσιμο, μα από τη στιγμή που ο Ηλίας την υποδέχτηκε, υπήρχε κάτι στον αέρα που κανείς τους δεν μπορούσε να εξηγήσει.
Καθώς καθόταν στην καρέκλα του λουσίματος, ο Ηλίας άρχισε να δουλεύει με την ίδια αφοσίωση που έβαζε σε κάθε του κίνηση. Το άγγιγμά του στα μαλλιά της ήταν απαλό, σχεδόν τρυφερό, ενώ το ζεστό νερό κυλούσε αργά, σαν να έπαιρνε μαζί του κάθε έγνοια. Η Φλωρεντία, κλείνοντας τα μάτια της, ένιωσε μια παράξενη αίσθηση· ήταν η φροντίδα του, η προσοχή του, κάτι στον τρόπο που τα χέρ